Les idées diluviennes

Σάββατο, Οκτώβριος 17, 2009

palliative care

"- 54 χρόνια εγγαμου βίου κλείνετε σήμερα; Τι όμορφα! Πώς είχατε γιορτάσει την επέτειο των 50 χρόνων σας;
- Δε θυμάμαι να κάναμε τίποτα το ιδιαίτερο. Αφου περνάμε τόσο ωραία κάθε μέρα. Παίζουμε χαρτιά με τον αντρα μου το βράδυ, τρώμε συχνά οικογενειακά με τα παιδιά μου και εγγόνια μου, γελάμε. Απολαμβάνουμε τη ζωή κάθημερινά, δε μας χρειαζόταν γιορτή..."

Της χαμογέλασα, της χάιδεψα το χέρι και της είπα πως θα την ξαναδώ αύριο. Κατάπια την ανάγκη μου να κλάψω και συνέχισα τις επισκέψεις στους υπόλοιπους ασθενείς μου.

Τελικά όταν φτάνεις κοντά στο τέλος σου το σημαντικό δεν είναι πότε φτάνεις και πώς αλλά τον απολογισμό της ζωής που έχεις διανύσει. Και αν έχεις ευχαριστηθεί τα απλά πράγματα και αγαπήσει, μπορείς να φύγεις πιο έτοιμος... Αυτά με έκανε να καταλάβω η αξιαγάπητη γριούλα μου που δεν έχει πολύ ζωή ακόμη.

Είχα χρόνο και πήγα με την χειρουργική στολή μου να τον δω στο palliative care unit. Φτάνοντας, πριν ανοίξω την πόρτα ακούω:

"-Αγάπη μου, αν θες να φύγεις, φύγε. Μην ανησυχείς για τα παιδιά και για μένα. Είμαστε όλοι καλά. Όποτε θες, να φύγεις."

Το μόνο που ακουγόταν ήταν η βαθιά ανάσα. Τα κορίτσια ήταν εκεί. Δε μπορούσα να φανταστώ πως θα τον έβλεπα ποτέ τοσο αδύναμο και αδύνατισμένο, τόσο μελανιασμένο, τόσο πονεμένο. Επρεπε να φύγει και το είχε αποφασίσει να μην επιτρέψει κανέναν να τον επαναφέρει αν σταματούσε η καρδιά του. Είχε αφήσει κάθε σωληνάκι στην ακρη, ήταν ελεύθερος. Κράτησε 24 μέρες έτσι. Πάντα μέχρι την τελευταία στιγμή να σιγουρευτεί πως όλα είναι εντάξει και υπο έλεγχο. Πρόλαβε να μας αποχαιρετήσει όλους και να μην υποφέρει. Κόντεψα να λιώσω εκεί μπροστά όταν άκουσα τη γυναίκα του να του κρατάει το κεφαλάκι απαλά και να του ψυθιρίζει τα πιο πάνω. Ήταν η καλύτερη συνοδός του προς τη λύτρωση. Στη ζωή πρέπει να μαθαίνουμε to let go όταν πρέπει.

Και ξαναθυμάμαι τον παππού μου που κατάφερε να αφήσει την τελευταία του πνοή ηρεμα κι αυτός, σπίτι. Τόσο αξιοπρεπώς. Κι εκείνος έπρεπε να φύγει. Κι ας μας λείπει.

Πολύ φορτισμένη αυτή η βδομάδα και δεν πρόλαβα να μιζεριάσω.

Κάνω μια υπέροχη δουλειά και συνάμα τόσο σκατοδουλειά. Όσο μπορούμε να δώσουμε ελπίδα και να απαλυνουμε τον πόνο, είναι καλά. Όταν φτάνει η στιγμή να ανακοινώσουμε πως δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτ'άλλο, πάλι εμείς το κάνουμε. Σημασία έχεις πώς το κάνεις. Και αυτό θέλει το χρόνο του. Γιατί εμείς δίνουμε κακά νέα καθημερινά αλλά ο κάθε ασθενής μια φορά στη ζωή του θα ακούσει το κακό νέο, το δικό του προσωπικό καταστροφικό νέο, αυτό που θα του αλλάξει τη ζωή.

Δε νομίζω να γινόμαστε αναίσθητοι. Όλα αυτά μας επιρρεάζουν θέλουμε δε θέλουμε. Αλλά βάζουμε προτεραιότητες. Αν κλαίμε με κάθε κακό νέο, δεν βοηθάμε να πάμε παρακάτω. Είμαστε εδώ για λύσεις, όχι για μοιρολόγια. Και συγκρατούμαστε και σκεφτόμαστε λογικά.

Και ναι, έχω κλάψει μαζί με ασθενείς. Και καθηγητές μου. Κι ας μη μας το λένε πάντα.

Καλό ταξίδι θείε... καλή ανάπαυση Τεό μας...

Ετικέτες αντίο

--------------------oOo--------------------

Τρίτη, Σεπτέμβριος 29, 2009

la flambée des couleurs

Το φθινόπωρο είναι η ομορφότερη εποχή του Καναδά! Εξού και το κόκκινο φύλλο σφένδαμου στη σημαία! η πανδεσία χρωμάτων, όσα χρόνια κι αν ζω εδώ, πάντα με ενθουσιάζει. Ήλιος με μια μικρή ψύχρα: οι καλύτερες συνθήκες για πολύωρες βόλτες. Με γεμίζει ελπίδα αυτή η υστατη προσπάθεια της φύσης να μας εντυπωσιάσει πριν κοιμηθεί για τον μακρύ χειμώνα. Με τους φίλους μου έχουμε μια παράδοση: όπου κι αν βρισκόμαστε, κανονίζουμε να βρεθούμε για ολόκληρο σ-κ απομονωμένοι σε ένα σαλέ μέσα στη φύση μια φορά στο τέλος του καλοκαιριού και τον χειμώνα. Περπατήστε μαζί μας στα κοκκινο-πορτοκαλο-κιτρινο-πράσινα μονοπάτια που συναντήσαμε!

Ετικέτες βόλτες

--------------------oOo--------------------

Κυριακή, Σεπτέμβριος 27, 2009

ένα αστέρι γεννήθηκε

Πριν λίγες μέρες έπεσε σερφάροντας βιντεάκια ενός παιδιού που μου θυμίζει κάτι από τη Celine Dion στα 13 της στο ξεκίνημά της. Πρόκειται για ένα δωδεκάχρονο κορίτσι που κέρδισε πέρσι την πρώτη θέση στο διαγωνισμό Incroyable Talent, το αντίστοιχο του Ελλάδα έχεις ταλέντο στη Γαλλία. Τη λένε Caroline Costa. Για τα υπόλοιπα, σας αφήνω να την απολαύσετε πιο κάτω σε ένα βίντεο που είναι μόλις δέκα χρονών και στο άλλο 12. Το μόνο που εύχομαι σε φαινόμενα σαν κι αυτό είναι να μη χάσει τελείως την παιδικότητά της και να έχει καλή τύχη.

κι άλλοι δυο συνδεσμοί:
http://www.youtube.com/watch?v=a6Nk4Os94E0
http://www.youtube.com/watch?v=kJ8vOZUvWxs

Ετικέτες αξιοπερίεργα

--------------------oOo--------------------

Τετάρτη, Σεπτέμβριος 23, 2009

κάρμα ξένων σωμάτων

Δεν ξέρω τι προκύπτει και βρίσκω παράξενα αντικείμενα εκεί που δεν πρέπει στους ασθενείς μου στις εφημερείες μου αλλά μόνο σε μένα συμβαίνουν αυτά τα παράξενα σε σχέση με τους συναδέλφους μου. Μάλλον για να έχω να εξιστορώ αξιοπερίεργα! Μέσα σε δεκαπέντε μήνες, εχω δει τα εξείς:

1) Μας ζήτησανε να δούμε έναν τύπο που είχε δίπλευρη ορχίτιδα που δεν υποχωρούσε με την ενδοφλέβια αντιβιωση που του χωρηγούσαν στο νοσοκομείο. Πάμε λοιπόν να του μιλήσουμε για να καταλάβουμε το χρονικό της λοίμωξης και να τον εξετάσουμε. Κι εκεί που τον ρωτάμε "Από πότε παρατηρήσατε πως πρήστηκαν οι όρχεις σας;" μας ήρθε ορθή πλατιά μια απάντηση που δεν περιμέναμε καθόλου "Όλα ξεκίνησαν από μια τελικά όχι και τόσο καλή ιδέα που είχα... ήμουν μόνος και βαριόμουν και έτσι σκέφτηκα να παρω μια σύριγγα, να τη γεμίσω με κόκα κόλα (!) και να την σπρώξω μέσα στην ουρήθρα μου. Από τότε, μου τα 'πρηξα!"

Γελούσε ο ασθενής, σκάσαμε στα γέλια κι εμείς, του είπαμε να μην το ξανακάνει και βεβαίως σταματήσαμε την αντιβίωση και τον συμβουλέψαμε να βάλει πάγο και να πάρει αντιφλεγμονώδη. Διάγνωση: χημική ορχίτιδα!

2) Είμαι καλεσμένη σε τραπέζι το βράδυ εκείνο με τους συνειδικευόμενους μου στο σπίτι της καθηγήτριας-νιντζα (ναι, μπορείς να φας ξύλο, αν και εξαιρετική στη δουλειά της και καλή οικοδέσποινα). Βέβαια υπάρχει πάντα ένας ειδικευόμενος σε επιφυλακή για κάθε ενδεχόμενο και με καλούν να πάω στα επείγοντα για να δω έναν γεράκο 83 ετών καλοστεκούμενο που είχε οξεία επίσχεση ούρων και δε μπορούσαν να του βάλουν ουροκαθετήρα...
Γιατί είχε μπλοκάρει όμως;;;
Ο καψερός είχε ακράτεια εδώ και τρία χρόνια και ο ανεκδίηγητος παθολόγος του του είχε πει "Γέρος είστε, δε θα κάνουμε τιποτα γι'αυτό" κι εκείνος ντρπόταν τη συντροφό του που είχε τα βρακιά του κατουρημένα. Επειδή απλά έχανε σταγονίτσες έβαζε συνήθως χαρτάκι στην άκρη της ουρήθρας για να μένει καθαρός. Μια μέρα όμως, (εκείνη τη δόλια μέρα που ήμουν καλεσμένη) του ήρθε η φαεινή ιδέα να χώσει στην ουρήθρα του σφουγγαράκια από εκείνα τα μικρά που χρησιμοποιούμε για το πρόσωπο η την ευαίσθητη περιοχή. Εστριψε το ένα, το έβαλε μέσα σαν ταμπον και αφού πετυχε το πρώτο είπε δε βάζω και το δεύτερο; Και να που χρειάστηκε να πάμε στο χειρουργείο να του τα βγάλουμε του κακομοιρούλη!!!

3) Πώς, να μην τριτώσει το κακό; Τον Ιούλιο είδα ένα παιδάκι στα 13 που μας το στείλανε για επαναλαμβανόμενες ουρολοιμώξεις που είχε εδώ και δυο μήνες. Τι ομολόγησε στη μητέρα του λίγο πριν τον εξετάσουμε; Είχε εισάγει στην ουρήθρα μια μπατονέτα για τα αφτιά, ολόκληρη! Και την είχε χάσει. Πήγαμε στο χειρουργείο και με τις καμερούλες μας που τη βρήκαμε;;; Είχε μπει στην ουρδόχο κύστη!!! Όταν το ρώτησα το αγοράκι γιατί το έκανε αυτό, μου απάντησε δεν ξέρω. Η εφηβεία είναι δύσκολο πράγμα μερικές φορές...

4) Τελευταίο αλλά μη εξαιρετέο περιστατικό, χθεσινό, φρέσκο-φρέσκο (και νόμιζα πως αυτά τα βλέπουμε μόνο σε ταινίες δράσης!!!)
Ένας αντρας γύρω στα 30 που είναι εκτός φυλακής με περιορισμό είχε κάνει μια μαλακία πριν 2 μέρες και σκέφτηκε πως θα τον πηγαίνανε φυλακή οπότε θέλησε να κάνει ρεζέρβα κάποιων ουσιών (βενζοδιαζεπίνες - 84 χαπάκια παρακαλώ!!! - ποσότητα που μπορεί να σκοτώσει δυο άλογα εύκολα) επειδή μπορεί να κάνει χρυσές δουλειές με αυτά εντός των τοιχών της φυλακής. Για να τα κρύψει λοιπόν τα μοίρασε σε τρια προφυλακτικά που έδεσε προσεκτικά και τα κατάπιε!! Αυτό έγινε πριν δυο μέρες. Χθες όμως δεν τα είχε ακόμη βγάλει μέσα στα κόπρανά του κι επειδή δεν τον χώσανε και μέσα ανησύχησε και ήρθε να μας δει στο νοσοκομείο!! Φαινόντουσαν στην ακτινογραφία σε στιβάδες μέσα στο στομάχι. Τα ψαρέψαμε με γαστροσκόπηση και γύρισε σπίτι του.

Τελικά, άβυσσος το μυαλό και η ψυχή του ανθρώπου...

(όλα τα πιο πάνω σας προτρέπω να μην τα δοκιμάσετε σπίτι σας... ειδάλλως κουβαλάτε την ευθύνη.. μη μου πείτε δε σας προειδοποίησα!)

Ετικέτες αξιοπερίεργα

--------------------oOo--------------------

Κυριακή, Σεπτέμβριος 06, 2009

"είπα αντίο στις μαύρες νύχτες που λείπεις από το αύριο μου"

--------------------oOo--------------------

Δευτέρα, Μάϊος 04, 2009

Ô, mon petit gentil merle...

Το ξυπνητίρι το είχα κανονίσει να χτυπήσει στις 7. Τοκ, τοκ τοκ, τοκ.....ΤΟΚ. Ποιός πετάει πετραδάκια στο παράθυρό μου στις 6 και δέκα το πρωί; Κοιτάζω πίσω από την κουρτίνα και τι να δω; Παίρνει φόρα ένας κότσυφας να μπεί στο δωμάτιο μου από το παράθυρο και βρίσκει συνέχεια το τζάμι. Με βλέπει, φεύγει, ξαναξαπλώνω. Τοκ, τοκ, τοκ, τοκ-τοκ-τοκ. Βλαμμένο είναι;

Αυτό γίνεται 3-4 μέρες τώρα. Είναι πολύ όμορφο αλλά αυτό κάνει όλη τη μέρα. Και μόνο στο δικό μου παράθυρο. Ψύχωση. Ψάχνω να καταλάβω αν έχει χτίσει καμμιά φωλιά κοντά, μήπως έχει χάσει κανένα αβγό του. Μόνο του είναι και δεν τρώει παρά μόνο προσπαθεί να μπει στο σπίτι από κει.

Ή μήπως είναι κανένας μεταμορφωμένος πρίγκηπας ενός παραμυθιού που χρειάζεται ένα φιλί για να λυθούν τα μάγια;

Τοκ! Να το πάλι.

Το λυπάμαι.

Να το ταϊσω; Τι να του κάνω;

Τελικά δε θέλει πολύ για να σαλέψει κανείς... Ποια κοτσιφίνα τον έστειλε;

Ετικέτες ανεξήγητα

--------------------oOo--------------------

Κυριακή, Μάρτιος 22, 2009

"...όταν μάθω να σ'αντέχω δε θα θέλω να σ'έχω πια..."

Ετικέτες des papillons dans l'estomac

--------------------oOo--------------------

Παρασκευή, Φεβρουάριος 20, 2009

ποια χέρια γίναν, γίνανε σπαθιά...;

"...έχω ένα φως που το πoτίζω μ'οτι περισσεύει απ'το σκοτάδι
τη μικρή φλόγα του αγγίζω κι έχω πληρωμή μου ένα σημάδι..."

Ετικέτες αέναο λάθος

--------------------oOo--------------------

Πέμπτη, Οκτώβριος 09, 2008

Το κράνος σώζει ζωές

Τώρα που κάνω γενική χειρουργική ως πρακτική καλυπτουμε την τραυματολογία στο νοσοκομείο όπου εργάζομαι. Μέσα σε μια βδομάδα είχαμε δυο περιστατικά που μου αποδείξανε πόσο ένα κράνος μπορεί να κάνει τη διαφορά.

Το πρώτο ατύχημα συνέβει σε έναν άντρα γύρω στα 45 που πήρε το σκουτεράκι του και αποφάσισε να κάνει βόλτα. Ούτε μεθυσμένος ήταν, ούτε έτρεχε (πήγαινε με 30 χμ την ώρα). Δε φόρεσε κράνος. Θέλησε να αποφύγει ένα αυτοκίνητο και έπεσε άτσαλα και έφαγε τα μούτρα του (στην κυριολεξία). Δεν είχε παθει πουθενά τίποτα εκτός από το κεφάλι. Είχε ενα τεράστιο εσωτερικό αιμάτωμα στο κεφάλι όταν μας τον φέρανε διασωληνομένο και ειχε πολλαπλα σχπασιματα οστών του κεφαλιού. Αν δεν είχαν επέμβει εγκαίρως οι νευροχειρουργοί δε θα ήταν ζωντανός. Ακόμη όμως δεν ξέρουμε αν του έχει αφήσει κατάλοιπα. Τουλάχιστον θυμάται το ατύχημα κι αυτό είναι ένα συν.

Χθες ήρθε άλλο περιστατικό. Τριανταπεντάχρονος σε μηχανή αγωνιστική, έτρεχε με πάνω από 100χμ την ώρα, έκανε προσπέραση και ήρθε αντιμέτωπος με αυτοκίνητο που ερχόταν από την αντίθετη κατεύθυνση. Εσπασε λεκανη, τα δυο του χέρια και ένα πόδι και το κεφάλι του ήταν χωρίς ούτε μια γρατζουνιά. Ηρθε με όλες τις αισθήσεις του στα επείγοντα. Κι αυτός χρειάστηκε χειρουργείο και υποστήριξη με πολλαπλές μεταγγίσεις αίματος αλλά δεν υπάρχει περίπτωση να του αφήσει κουσούρι στο μυαλό.

Κι εγώ έχω ανέβει σε σκουτεράκι χωρίς κράνος. Δεν το ξανακάνω σίγουρα. Να το σκεφτείτε όταν είναι να ξανακαβαλήσετε μηχανή. Μην το κάνετε χωρίς κράνος έστω κι αν είναι για 5 λεπτά. Oσα δε φέρνει ο χρόνος τα φερνει η στιγμή καμμιά φορά.

Ετικέτες κύρηγμα :Ρ

--------------------oOo--------------------

Σάββατο, Οκτώβριος 04, 2008

"...άλλο να ποθείς κι άλλο να έχεις αγάπη..."

--------------------oOo--------------------