Les idées diluviennes

Σάββατο, Οκτωβρίου 17, 2009

palliative care

"- 54 χρόνια εγγαμου βίου κλείνετε σήμερα; Τι όμορφα! Πώς είχατε γιορτάσει την επέτειο των 50 χρόνων σας;
- Δε θυμάμαι να κάναμε τίποτα το ιδιαίτερο. Αφου περνάμε τόσο ωραία κάθε μέρα. Παίζουμε χαρτιά με τον αντρα μου το βράδυ, τρώμε συχνά οικογενειακά με τα παιδιά μου και εγγόνια μου, γελάμε. Απολαμβάνουμε τη ζωή κάθημερινά, δε μας χρειαζόταν γιορτή..."

Της χαμογέλασα, της χάιδεψα το χέρι και της είπα πως θα την ξαναδώ αύριο. Κατάπια την ανάγκη μου να κλάψω και συνέχισα τις επισκέψεις στους υπόλοιπους ασθενείς μου.

Τελικά όταν φτάνεις κοντά στο τέλος σου το σημαντικό δεν είναι πότε φτάνεις και πώς αλλά τον απολογισμό της ζωής που έχεις διανύσει. Και αν έχεις ευχαριστηθεί τα απλά πράγματα και αγαπήσει, μπορείς να φύγεις πιο έτοιμος... Αυτά με έκανε να καταλάβω η αξιαγάπητη γριούλα μου που δεν έχει πολύ ζωή ακόμη.

Είχα χρόνο και πήγα με την χειρουργική στολή μου να τον δω στο palliative care unit. Φτάνοντας, πριν ανοίξω την πόρτα ακούω:

"-Αγάπη μου, αν θες να φύγεις, φύγε. Μην ανησυχείς για τα παιδιά και για μένα. Είμαστε όλοι καλά. Όποτε θες, να φύγεις."

Το μόνο που ακουγόταν ήταν η βαθιά ανάσα. Τα κορίτσια ήταν εκεί. Δε μπορούσα να φανταστώ πως θα τον έβλεπα ποτέ τοσο αδύναμο και αδύνατισμένο, τόσο μελανιασμένο, τόσο πονεμένο. Επρεπε να φύγει και το είχε αποφασίσει να μην επιτρέψει κανέναν να τον επαναφέρει αν σταματούσε η καρδιά του. Είχε αφήσει κάθε σωληνάκι στην ακρη, ήταν ελεύθερος. Κράτησε 24 μέρες έτσι. Πάντα μέχρι την τελευταία στιγμή να σιγουρευτεί πως όλα είναι εντάξει και υπο έλεγχο. Πρόλαβε να μας αποχαιρετήσει όλους και να μην υποφέρει. Κόντεψα να λιώσω εκεί μπροστά όταν άκουσα τη γυναίκα του να του κρατάει το κεφαλάκι απαλά και να του ψυθιρίζει τα πιο πάνω. Ήταν η καλύτερη συνοδός του προς τη λύτρωση. Στη ζωή πρέπει να μαθαίνουμε to let go όταν πρέπει.

Και ξαναθυμάμαι τον παππού μου που κατάφερε να αφήσει την τελευταία του πνοή ηρεμα κι αυτός, σπίτι. Τόσο αξιοπρεπώς. Κι εκείνος έπρεπε να φύγει. Κι ας μας λείπει.

Πολύ φορτισμένη αυτή η βδομάδα και δεν πρόλαβα να μιζεριάσω.

Κάνω μια υπέροχη δουλειά και συνάμα τόσο σκατοδουλειά. Όσο μπορούμε να δώσουμε ελπίδα και να απαλυνουμε τον πόνο, είναι καλά. Όταν φτάνει η στιγμή να ανακοινώσουμε πως δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτ'άλλο, πάλι εμείς το κάνουμε. Σημασία έχεις πώς το κάνεις. Και αυτό θέλει το χρόνο του. Γιατί εμείς δίνουμε κακά νέα καθημερινά αλλά ο κάθε ασθενής μια φορά στη ζωή του θα ακούσει το κακό νέο, το δικό του προσωπικό καταστροφικό νέο, αυτό που θα του αλλάξει τη ζωή.

Δε νομίζω να γινόμαστε αναίσθητοι. Όλα αυτά μας επιρρεάζουν θέλουμε δε θέλουμε. Αλλά βάζουμε προτεραιότητες. Αν κλαίμε με κάθε κακό νέο, δεν βοηθάμε να πάμε παρακάτω. Είμαστε εδώ για λύσεις, όχι για μοιρολόγια. Και συγκρατούμαστε και σκεφτόμαστε λογικά.

Και ναι, έχω κλάψει μαζί με ασθενείς. Και καθηγητές μου. Κι ας μη μας το λένε πάντα.

Καλό ταξίδι θείε... καλή ανάπαυση Τεό μας...

Ετικέτες

--------------------oOo--------------------

11 Comments:

Blogger hopkins said...

ουαου. Τι "δυνατή" ιστορία. Με συγκίνησες πρωϊνιάτικα.

Οκτωβρίου 18, 2009 4:02 π.μ.  
Blogger Darthiir the Abban said...

Ε ναι, τα σημερινά έχουν μια σαφή ποιοτική διαφορά από τα προηγούμενα!

Οκτωβρίου 19, 2009 4:02 π.μ.  
Blogger Pegasus said...

@hopkins: σήμερα δυστυχώς η συγκίνηση ήταν ακόμη πιο δυνατή... το τελευταίο αντίο είναι πάντα πιο δυσκολο.

@καμηλιέρης: ποια σημερινά;

Οκτωβρίου 19, 2009 5:18 μ.μ.  
Blogger Darthiir the Abban said...

Εννοώ "τα του παρόντος κειμένου".
:)

Οκτωβρίου 19, 2009 5:32 μ.μ.  
Blogger Pegasus said...

καμμιά φορά μου συμβαίνει να γράφω και κανά καλό ποστ! :Ρ

(πλακα κάνω... καταλαβαίνω πώς το είπες... τα φιλιά μου!)

Οκτωβρίου 19, 2009 7:40 μ.μ.  
Blogger Lina said...

είχες δεν είχες μου κανες την καρδιά κουρέλι ρε γμτ....



καλό ταξίδι σε όλους όσους φέυγουν και μακάριοι οσοι φευγουν χορτασμένοι

Οκτωβρίου 20, 2009 3:27 μ.μ.  
Blogger Pegasus said...

Κι όσο μιλάμε γι'αυτούς, μένουν κοντά μας...

Την θερμή μου καλημέρα

Οκτωβρίου 21, 2009 9:01 π.μ.  
Blogger Νίνα said...

κι εγω στενοχωρηθηκα...μου λειπουν πολυ και δικοι μου ανθρωποι που εχουν φυγει...να εισαι γερη και δυνατη να τους θυμασαι :) Και ειναι πολυ τυχεροι οι ασθενεις σου που σε εχουν..!

Νοεμβρίου 04, 2009 8:00 μ.μ.  
Blogger Pegasus said...

Σ'ευχαριστώ Νινάκι, να είσαι καλά...

:)

Νοεμβρίου 12, 2009 11:37 μ.μ.  
Blogger Εξύμνoς said...

Καλημερα και απο εμενα!
Πολυ ωραιο ποστ! Θυμαμαι κι εγω οταν εχασα εναν θειο μου... Αυτο που πρεπει να κανουμε ειναι να τους θυμομαστε, να τους τιμαμε, και να κραταμε οτι μας προσφεραν στο παρελθον, αγαπη και συμβουλες.

να εισαι καλα!

Νοεμβρίου 23, 2009 6:24 π.μ.  
Blogger Pegasus said...

έτσι είναι!

την καλησπέρα μου από τα κρύα...

Δεκεμβρίου 03, 2009 5:35 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home