Les idées diluviennes

Δευτέρα, Ιανουαρίου 18, 2010

2010's resolution : not to mind...

96 ώρες εφημερείας σερί, εργασία με 70 διαφάνειες ppt, πλημμυρισμένα πατώματα, τιμόνι σε παγωμένη βροχή, στρατιωτικά και κομπλεξικά καψώνια παραμονές Χριστουγέννων... τι σκατοδουλειά!!! Συχαίνομαι τους πάντες και τα πάντα. Μ'ενοχλεί η παραμικρή βλακεία, η υπομονή μου είναι σε πρόθυρα έκρηξης, ο εγωισμός πατημένος και στραπατσαρισμένος. Τα κατάφερες, μαλάκα! Ηδονίζεσαι από την καταχρηση εξουσίας που κάνεις γιατί στο σπίτι σου μάλλον δεν κάνεις και πολλά. Δεν εξηγείται να έχεις αυτή την υπέροχη και όμορφη γυναίκα σπίτι και να βρίσκεις οποιαδήποτε δικαιολογία για να μου δυσκολεύεις τη ζωή και να μένεις στο νοσοκομείο όσο πιο πολύ γίνεται και να μην γυρίσεις σπίτι σου. Αντε να κάνεις κανά παιδί. Άντε!

Τσακισμένη. Ανοίγω το κουτάκι αλληλογραφίας στη δουλειά που το είχα ξεχάσει τόσες μέρες από την αϋπνοία. Καρτούλα... ποιός θέλει να μου ευχηθεί εδώ και δεν το έστειλε σπίτι;

"Ήμουν ασθενής σας τον Φλεβάρη που πέρασε. Κόντεψα να πεθάνω κι όμως τη γλίτωσα. Δε θα σας ξεχάσω ποτέ που καθήσατε να με ακούσετε όταν ήμουν απελπισμένη. Δε θα σας ξεχάσω ποτέ. Καλές γιορτές!"

Δάκρυσα. Και δεν ήταν λόγω των κουρασμένων ποδιών μου ούτε λόγω του βλάκα καθηγητή που θέλει να μου εξοντώσει τα νεύρα. Τελικά ξέρω γιατί διάλεξα αυτό που κάνω και θα συνεχίσω να βλέπω την εργασία μου έτσι όπως κάνω. Γιατί αυτό μένει. Οχι ποιος φαίνεται πιο ωραίος, πιο πλούσιος, πιο έξυπνος, πιο διάσημος... η ανθρωπιά μένει.

Το είχα ξαναγράψει παλιά πως όλα θα ήταν πολύ πιο ευχάριστα αν ολοι προσπαθούσαμε να διευκολύνουμε τη ζωή του διπλανού μας. Οι περισσότεροι κάνουν τα αδύνατα δυνατά για το ανάποδο. Και σημαντικό είναι να μην γίνουμε κυνικοί και να πιστεύουμε πως αξίζει να το δοκιμάσουμε και να μένουμε ακέραιοι. Κι ας πατηθεί ο δήθεν εγωισμός στο ποιός έχει το πάνω χέρι, θα κρατήσω αξιοπρέπεια και δημιουργικότητα. Θες να νιώθεις πως είσαι ανώτερός μου; Σου την κάνω την χάρη. Η τρομοκρατεία δεν κράτησε τους ανθρώπους κοντά σε κανέναν από αγάπη και σεβασμό και, κάποτε που χάνεις τη δύναμη (γιατί όλοι έχουμε αδυναμίες), οι άνθρωποι σε εγκαταλείπουν.

Τελικά, I do not mind. And I won't mind. Τη δουλειά μου να κάνω καλά και τους δικούς μου, συγγενείς και φίλους, να χαίρομαι.

Η ζωή είναι ωραία και έχει μόνο τρία γράμματα. Έχει όμως άπειρα όνειρα... καλημέρα 2010... :)

Ετικέτες

--------------------oOo--------------------

13 Comments:

Blogger hopkins said...

:)

Ιανουαρίου 19, 2010 3:54 π.μ.  
Blogger Darthiir the Abban said...

Βρε μήπως προτιμάει εσένα για μάνα του παιδιού;;; :p

Ιανουαρίου 19, 2010 4:29 π.μ.  
Blogger Lina said...

εδώ δάκρυσα εγω με την κάρτα, εσύ δεν θα δάκρυζες;

οι χαρές τις δουλειάς σου μου θυμίζουν τη δική μου (οι λύπες, καμιά σχέση =Ρ)

καλή χρονιά, εύχομαι κάθε χρόνος να φέρνει ακόμα μερικά μαθήματα παραπάνω.

Ιανουαρίου 19, 2010 6:48 π.μ.  
Blogger Pegasus said...

@hop hop: :D

@darthiir: Λες; Πάντως τα κάνει τα καψώνια του σε γυναίκες κι άντρες ειδικευόμενους... ίσως το πρόβλημα να είναι βαθύτερο! λολ!

@lina:
Ναι μοιάζουν πολύ Λινάκι μου! Να 'σαι καλά και να παίρνεις πολλές χαρές όπως τις βλέπω στα ποστς σου!!

Όσο για τις λύπες που αντιμετωπίζεται, ίσως να μην είναι τόσο μεγάλες, αλλά ένα παιδί με δυσκολίες πάντα αγχώνει για την εξέλιξή του γονείς και καθηγητές, οπότε κι εκεί πάνω σου κρέμονται οι ελπίδες.

Καλή χρονιά σε όλους!!! :)))

Ιανουαρίου 19, 2010 8:18 π.μ.  
Blogger Darthiir the Abban said...

E ναι, δεν του είπαν ότι οι άντρες δεν κάνουν παιδιά;;; :p

Ιανουαρίου 19, 2010 8:20 π.μ.  
Blogger Pegasus said...

τι σκατά ουρολόγος είναι αν δεν το έχει μάθει ακόμη; :Ρ ας ανοίξει κανά βιβλίο να ξεστραβωθεί, τι να πω...;

Ιανουαρίου 19, 2010 11:29 μ.μ.  
Blogger Σοφία said...

Καλή χρονιά με πολλές χαρές και πολλές (επαγγελματικές και όχι μόνο) επιτυχίες!

Ιανουαρίου 22, 2010 5:55 π.μ.  
Blogger dimosthenis k said...

Anastasia mou pistevw oti se kamia alli douleia den tha eimastan toso eftyhismenoi oso se afti!
Oso gia ton malaka, kouragio! Poso akoma tha eisai stin kliniki?
Kai i karta, ontws apistefti!

A,asheto... mipws sou irthe kai kamia alli karta apo alli ipeiro, i hathike ston dromo? :P

Ιανουαρίου 25, 2010 11:12 π.μ.  
Blogger me said...

τι ωραια!ειδες τι καλα νιωθεις οταν καποιος αναγνωριζει οτι τον εχεις βοηθησει?τα ξεχνας μονομιας ολα τ ασχημα!

Ιανουαρίου 26, 2010 3:58 π.μ.  
Blogger Pegasus said...

@Σοφία: επίσης κοπελούδα! να ομορφοπερνάς!!!!! :)))

@Δημοσθένης: έχω καθήσει να το σκεφτώ και έτσι είναι (για μένα του λάχιστον)

α και ήρθε, ήρθε!! εσένα ήρθε; :D σμουκια!

@me: όπως τα λες! ;)

Ιανουαρίου 27, 2010 3:47 μ.μ.  
Blogger dimosthenis k said...

Nai kai emena irthe ;)

Ιανουαρίου 27, 2010 4:31 μ.μ.  
Blogger Olive Tree Guitar Ensemble said...

Hi, it's a very great blog.
I could tell how much efforts you've taken on it.
Keep doing!

Ιανουαρίου 28, 2010 7:36 π.μ.  
Blogger Αnnelie said...

Πραγματικα συγκινηθηκα με την καρτα...

Για τετοιες στιγμες αξιζει να περνας τα παντα...

Οπως οι μαθητες μου που μπορει να με διαλανε επι μονιμου βασεως αλλα μπορει να μου πουν κατι και να φουλαρουν οποιοδηποτε αδειο ρεζερβουαρ συναισθηματων....

Ιανουαρίου 30, 2010 4:42 π.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home