Les idées diluviennes

Κυριακή, Απριλίου 29, 2007

Λουλουδιασμένες αμυγδαλίτιδες

Είμαι σε φάση παλιμπαιδισμού και έχω πρήξει όλους τους γύρω μου με την τρέλα μου. Δεν περίμενα ποτέ πως θα είμαι τόσο ευτυχισμένη μέσα σε τόση κούραση. Και δεν έχω δει ακόμη τίποτα!

Μόλις έκλεισα ένα μήνα στο μεγαλύτερο παιδιατρικό νοσοκομείο του Κεμπέκ, το Hôpital Ste-Justine. Κάνω την υποχρεωτική κλινική πρακτική μου εκεί και δούλεψα με δυο καθηγητές και δυο ειδικευόμενες. Είχα ασθενείς από 3 έως 17 ετών. Έβλεπα 7 τη μέρα κατά μέσο όρο (που είναι αρκετά καλός για το επίπεδο μου). Φοβόμουν μήπως και δεν καταφέρω να ανταποκριθώ στην πίεση που σου επιβάλλουν οι γονείς μιας και η στενοχώρια που μπορεί να σου προκαλέσει κάποια ασθένεια σε ένα παιδί. Κι όμως αυτό αγάπησα. Μου άρεσε να κάθομαι και να εξηγώ όσο πιο απλά και λεπτομερώς μπορούσα στους γονείς τι τρέχει με το παιδί τους και πώς θέλουμε να κάνουμε τις εξετάσεις και τη θεραπεία και να τους καθησυχασω πως κάνουμε τα πάντα. Και η στενοχώρια ναι μεν μερικές φορές με έπιανε αλλά ο σκοπός που γίνεται να κάνεις να νιώσει ο ασθενής καλά σε κάνει και ξεχνάς αυτό που σε κάνει να πας πίσω. Βλέπεις τι μπορείς να κάνεις, δε μένεις σε αυτό που είναι και τον κάνει να υποφέρει. Τι μπορώ να κάνω πλέον δηλαδή για να μην υποφέρει.

Και το όμορφο με τα παιδιά είναι πως οι συζητήσεις μαζί τους είναι ποιήμα, είτε είναι μικρούλια είτε είναι έφηβοι. Οι πρώτοι έχουν φανταστική ομιλία, οι άλλοι μαγική και ουτοπική. Κι όταν συναναστρέφεσαι μαζί τους και οι δικές σου σκέψεις παίρνουν λίγο από αυτό το χρώμα.

Και γέλιο, πολύ γέλιο! Διάλογοι απίστευτοι! Να κάποια περιστατικά:

Ένα τετράχρονο αγοράκι, όταν τον ρώτησα τι θέλει να γίνει σαν μεγαλώσει, μου απάντησε πεταλούδα. Εσκασα στα γέλια! Του απάντησα πως θα είναι πολύ όμορφος και περηφανευόταν!

Ένα άλλο κοριτσάκι, 7χρονο με αμυγδαλίτιδα που σήκωνε επέμβαση, εφτιαχνε με χαρτονάκια λουλούδια με τη θεία της. Της είπε η θεία της πως θα μπορούσε να χαρίσει το λουλούδι στον άνθρωπο που αγαπούσε το περισσότερο στο νοσοκομείο και διάλεξε εμένα. Μόνο που δε δάκρυσα. Να φαναστείτε, είχε βάλει γυναικείο άρωμα στο λουλούδι για να μοιάζει με αληθινό και σχοινάκι για να το κρεμάσω πάνω μου. Το ίδιο παιδάκι, όταν πήγα να του πω πως μπορεί να πάει σπίτι του, άρχισε να χορεύει τη χαβανέζα!

Ένα 11χρονο αγόρι, που χρειαζόταν ενδοφλέβια αντιβίωση, επειδή ένιωθε καλά με ρωτούσε συνέχεια πότε θα φύγει. Του λέω σε 24-48 ώρες. Κοιτάζει το ρολόι του και λέει: "Δηλαδή μεθαύριο στις 9 και 17 το πρωί θα φεύγω; Γιούπιιιιιιι!!!". Πώς να του εξηγήσεις πως οι 48 ώρες μπορεί να είναι 49μιση;

Ένα άλλο παιδάκι, 4χρονο, ενώ είχε μπει για λαρυγγίτιδα, πριν το αφήσω να πάει σπίτι του ήθελα να σιγουρευτώ πως είναι καλά. Οπότε το ρώτησα αν πονάει πουθενά και δεν απαντούσε. Αρχισα να του δείχνω διάφορα μέρη του σώματος και να τον ρωτάω αν πονάει κι έλεγε ναι σε όλα! Του λέω λοιπόν "πωπωωω είσαι πολύ άρρωστο, θα σε κρατήσω εδώ κανα μήνα να σε γιάνω". Η μαμά του από πίσω να χαμογελάει πλατιά ενώ εκείνο με κοίταξε αμέσως με γουρλωμένα μάτια. Γυρίζει και μου λέει "΄Οχι θέλω να πάω σπίτι, το μόνο που πονάει είναι ο λαιμός μου"!!!! Αλλο να σας το λέω κι άλλο να το βλέπατε!

Με τους έφηβους παλι, θέλει λεπτότητα και διακριτικότητα. Θέλουν χρόνο μόνο με σένα, οι γονείς να λείπουν. Να μιλήσεις για αν καταναλώνουν τσιγάρα, ποτά, ναρκωτικά. Αν δουν πως τους ρωτάς αυθόρμητα χωρίς να τους κρίνεις και όχι μπροστά στους γονείς τους, να περιμένεις να σου απαντήσουν ειλικρινά 80% τουλάχιστον. Έχουν ανησυχίες, φοβούνται για την εικόνα τους, δε θέλουν να τη χαλάσει η ασθένεια. Έχουν αγόρι ή κοπέλα, έχουν ή δεν έχουν γνωρίσει την πράξη του έρωτα. Σου μιλάνε για τα όνειρά τους, τους φίλους τους, τους φόβους τους, κλαίνε για άλλους λόγους, περισσότερο για ψυχικούς κι όχι σωματικούς. Θέλουν να τους συμβουλέψεις, όχι να τους πεις τι να κάνουν, να τους πεις μονάχα τι θα προτιμούσες να κάνουν. Τεσταρουν την εχεμύθειά σου με διάφορους τρόπους. Ολόκληρη πρόκληση! Πολύ ενδιαφέρουσα!

Είμαι σίγουρη πως υπάρχουν και αρνητικά σ'αυτό το επάγγελμα και κάποια τα ξέρω ήδη. Με γεμίζουν τόσο όμως τα θετικά, ειδικά όταν βλέπω καθηγητές στα 40-50 να είναι υπέροχοι σε αυτό που κάνουν και να δίνουν σημασία στον άνθρωπο κι θέλω τόσο να τους μοιάσω, που τελικά κάθε μέρα διαπιστώνω πως έκανα καλά και μπήκα σε αυτόν τον κλάδο. Μου δίνει κουράγιο να συνεχίσω.

Τελικά, δεν φτάνει που πρήζω τους δικούς μου, πρήζω και την μπλογκόσφαιρα όλη και ησύχασα! Η διάθεσή μου είναι άψογη και το οφείλω κατά ένα μεγάλο μέρος στο ότι λατρεύω αυτό που κάνω.

Το άλλο μέρος δεν το λέω, είναι μυστικό... ;)

Ετικέτες

--------------------oOo--------------------

10 Comments:

Blogger Veronica said...

Ευχομαι να συνεχίσεις να αγαπάς αυτό που κάνεις για πάντα!

Απριλίου 30, 2007 5:16 μ.μ.  
Blogger Black Pearl said...

Χαίρομαι που είναι τόσο όμορφα στη δουλειά σου,

μακάρι να ήταν και σε μένα.

Πολλά Φιλιά

και μη στενοχωριέσαι για τίποτα ;-)

Απριλίου 30, 2007 9:48 μ.μ.  
Anonymous karry said...

Είναι υπέροχα τα παιδιά... τέλος του μήνα κλείνει το εργαστήριο ζωγραφικής που πηγαίνω και θα μου λείψουν... ήδη μου λείπουν!
Ευτυχώς έχουμε τις ποδηλατοβόλτες και έτσι θα πέρνω την δόση μου :)
Πάντα χαρούμενη καλή μου!

Μαΐου 07, 2007 10:30 π.μ.  
Blogger Darthiir the Abban said...

Παιδιατρική :))

Όμορφη.. ειδικα αν σκεφτείς ότι είναι η μόνη που ασχολείται με την ανάπτυξη της ζωής.. .όλες οι άλλες ειδικότητες ασχολούνται με την απάλυνση του πόνου και την αποφυγή του θανάτου....

Μαΐου 07, 2007 1:24 μ.μ.  
Blogger Pegasus said...

@veronica: Welcome κατά εδώ!!! :) Είναι δύσκολο να μην συνεχίζει κανείς να το αγαπάει. Νομίζω δεν υπάρχει κάτι μέσο. Ή σ'αρέσει ή όχι!

@μαύρο μαργαριτάρι:
Εσένα είναι όμορφα αλλα πράγματα... ζηλεύω! ;)))

@karry: σκέφτομαι που σε δυο βδομάδες τελειώνω και ήδη φαντάζομαι το "πένθος" μου. Καλές ποδηλατοβόλτες! :D

@darthiir: Σωστά... ασχολούμαστε και με τις νορμαλ καταστάσεις! ;) Αυτές τις μέρες κάνω νεογνολογία και μας βάζουν να βλέπουμε-εξετάζουμε (εξέταση ρουτίνα που κάνουν σε όλα τα νεοφερμένα μωρουδέλια) τα μωράκια που γεννήθηκαν τις προηγούμενες ώρες και βλέπουμε πόσο υγειή είναι! Το πιο αστείο και όμορφο είναι όταν δοκιμάζεις τα αντανακλαστικά τους. Π.χ. αν το κρατησεις από την κοιλιά κάπως όρθιο και το βάλεις να ακουμπήσει τα ποδια του στο κρεβάτι ή στο τραπέζει, αυτόματα κάνει πως περπατάει! :D Ξέρουμε δλδ να περπατάμε όταν γεννιόμαστε, το ξεχνάμε και το ξαναμαθαίνουμε πια στο πρώτο έτος ζωής όταν οι μυες και το μυαλό μας είναι αρκετά ώριμα να μας στηρίξουν! ;)

Μαΐου 09, 2007 6:53 μ.μ.  
Anonymous ~zf~ said...

καλημέρα...
πρεπει να εισαι πολυ περηφανη για το εαυτο σου..ειναι μοναδικο αυτο που κανεις...και απο οτι καταλαβαινω το κανεις με παθος και ειλικρινεια..εαν υπηρχαν κανα δυο ακομα σαν εσενα ο κοσμος θα ηταν ονειρο!!
Συνεχεισε ετσι..!!
Μπραβο σου και παλι μπαροβο σου..
αφου κερδιζεις το παιδικο χαμογελο τοτε μπορεις να κερδισεις τα παντα!!

Μαΐου 13, 2007 6:18 π.μ.  
Blogger dimosthenis k said...

Απλά χαίρομαι για σένα, για άλλη μια φορά!!!

Μαΐου 17, 2007 7:31 π.μ.  
Blogger Nina said...

Συγχαρητηρια!!!!!!Μπραβο!!!!!!!!

Αχ χαρηκα παρα πολυ..η ηθικη ικανοποιηση απο τη δουλεια μπορει να ειναι τεραστια μερικες φορές..! Και τι πιο ομορφο οταν βασικο της συστατικο είναι η επαφή με συναθρώπους σου..!

Μαΐου 21, 2007 8:11 μ.μ.  
Blogger Pegasus said...

@zefi: Δεν κερδίζω μόνο εγώ παιδικά χαμόγελα... εκείνα με κερδίζουν... σ'ευχαριστώ.

@δήμος: το ξέρω... :)

@νίνα: ναι, θες να γίνεσαι καλύτερος, καλύτερος και ακόμη καλύτερος.

Μαΐου 27, 2007 1:12 μ.μ.  
Blogger Σοφία said...

Πολύ όμορφες ιστορίες. Δεν μπορώ να αποφασίσω ποια μου άρεσε περισσότερο, το αγοράκι που θέλει να γίνει πεταλούδα, ή το άλλο που πονούσε παντού!

Μαΐου 31, 2007 2:04 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home