Les idées diluviennes

Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 05, 2005

Κλαίω...

...μέχρι να μου πονέσει το κεφάλι, να κοκκινίσω σαν παντζάρι και να στεγνώσουν τα χείλη, να τσούξουν τα μάτια τόσο που να μη μπορώ να τα ανοίξω. Έτσι. Να μη βλέπω ότι με πονά. Μου λείπει το θάρρος του Οιδίποδα για να με αυτοτυφλώσω οριστικά. Προτιμώ να σφαλίσω τα βλέφαρα και να δω τα γλυκά όνειρα που μου επιτρέπουν ακόμη να κυρτώνω τα χείλη προς τα πάνω. Και βάζω τα πιο χαρούμενα τραγούδια που έχω και τα τραγουδώ με τρεμάμενη φωνή... κλαψιάρικα και φυσικά φάλτσα, όπως είναι όλα γύρω μου. Και πάνω στη μελωδία τους κοιμάμαι. Τα δάκρυα είναι βαριά και όταν πέφτουν ξελαφρώνω, ψηλώνω... χάνω το έδαφος κάτω από τα πόδια μου. Με τον ύπνο είμαι σίγουρη πως θα είμαι συνεπής στο ραντεβού μου. Πρέπει γιατί ο ήλιος δεν ξεχνά να βγει ποτέ... και φοβάμαι μη τύχει και με ξεχάσει κάποια μέρα. Ο ήλιος λάμπει ή καίει... ή πεθαίνεις της δίψας ή πίνεις ρεντ μπουλ και συνεχίζεις. Έτσι πάντως μας συνιστά ο Πατ με το πιάνο του.

Κι αύριο θα κλάψω... έτσι, γιατί αν δεν αντιδράς σε ότι ξεσπά επάνω σου, σε ότι σε ξεσηκώνει, δυναμώνει, σου βγάζει άχτι, σε φθείρει, σημαίνει πως είσαι αναίσθητος.

Κι εσύ πονάς... κλαίω και για σένα... εσύ δεν έχεις χρόνο για χάσιμο.


______________
"Τα δάκρυα όταν πέφτουνε
Πες μου ποιος δεν το ξέρει
Τρύπες ανοίγουνε στη γη
Κρυστάλλινοι αρουραίοι

Κάνουν την πέτρα κόσκινο
Πες μου αν δεν είναι αλήθεια
Και χάνονται στα τρίσβαθα
Στην πορφυρένια ψίχα

Ούτε τριγμός ούτε λυγμός
Πες μου που είναι το ψέμα
Ούτε βαριά πατήματα
Στο δρόμο για τα ξένα

Μόνο σιωπή ασάλευτη
Πες μου τι δεν ταιριάζει
Τα παιδικά μας όνειρα κι ο χρόνος που κοπάζει..."

--------------------oOo--------------------

13 Comments:

Blogger Darthiir the Abban said...

Γιατί τόσος πεσιμισμός ρε παιδιά;

Χαμογελάστε λιγάκι. Δεν κάνει κακό..

Υπάρχει αυτό που λένε "Τί όμορφη που είσαι όταν κλαίς" αλλά ξέρετε κάτι; Είστε πολύ πιό όμορφες όταν γελάτε!

Σεπτεμβρίου 06, 2005 2:46 π.μ.  
Blogger Mourning Blade said...

κλάμα...μεγάλη λύτρωση! μετά τη βροχή θα βγει ο ήλιος, έτσι λεει ένα απαράδεκτο κλισέ, οπότε κλάψε τώρα και μετά το χαμόγελο θα έρθει διπλάσιο....

Σεπτεμβρίου 06, 2005 5:14 π.μ.  
Anonymous ianus said...

Talk to me softly
There's something in your eyes
Don't hang your head in sorrow
And please don't cry
I know how you feel inside I've
I've been there before
Somethin's changin' inside you
And don't you know

Σεπτεμβρίου 06, 2005 7:22 π.μ.  
Blogger scorpina said...

όχι Πήγασέ μου και συ!

Γιατί είσαι τόσο θλιμμένη?

Είσαι και μακρυά να πάρει! Αλλιώς θα σου φτιαχνε μια μακαρονάδα ο Darthiir και θα τα ξέχναγες όλα (εκτός από τον αριθμό του Κέντρου Δηλητηριάσεων!!!!)...

Don't cry...

Σεπτεμβρίου 06, 2005 7:23 π.μ.  
Blogger Gypas said...

Παίδες πρέπει να ανεβούμε λίγο έλα όλοι μαζί τα χέρια ψηλά και:
ΕΝΑ-ΔΥΟ ΕΝΑ-ΔΥΟ ΕΝ-ΔΥΟ και ξανά
ΕΝΑ-ΔΥΟ ΕΝΑ-ΔΥΟ ΕΝ-ΔΥΟ και μετά:
είμαι ο γύπας και είμαι καλά... κτλ!!!

Σεπτεμβρίου 06, 2005 4:58 μ.μ.  
Blogger Pegasus said...

E an einai na eimaste pio omorfes... :D Cheeeeese!

Nai mourning blade, «après la pluie, le beau temps»! ;)

Σεπτεμβρίου 06, 2005 8:22 μ.μ.  
Blogger Pegasus said...

Me sena Gypa 8a xasoume kai kila... epikypsh, anatash, epikypsh, anatash... :P

Σεπτεμβρίου 06, 2005 8:26 μ.μ.  
Blogger PsyxiatroZ said...

γιατί μου το κάνεις αυτό;

Σεπτεμβρίου 06, 2005 9:32 μ.μ.  
Blogger Συνήθης Ύποπτη said...

Ρε, το κλάμα είναι όλο το χαρτί! Εγώ η σαδίστρια, όποτε βλέπω/ακούω κάποιον να κλαίει -ή αντίστοιχα κλαίω εγώ- κωλοχαίρομαι.

Δοκίμασε να γελάσεις όταν κλαις, είναι απίστευτο συναίσθημα....

Σεπτεμβρίου 07, 2005 11:02 π.μ.  
Blogger Pegasus said...

Να σου πω για μια «κωλοχαρά» που πήρα μια φορά...

Ημουν στο σπίτι της θείας μου πέρσι το καλοκαίρι και οι σκάλες για να κατέβουμε στην αυλή είναι μαρμάρινες και γλιστράνε... θα τρώγαμε έξω σαρδελίτσες και μου δίνει ολόκληρο το τεράστιο ταψί η θεία να το κατεβάσω για να φέρει εκείνη τα υπόλοιπα. Η σαγιονάρα έχοντας φθαρεί στις παραλίες, δεν πολυέκανε τριβή με το πάτωμα και να ‘μαι από όρθια να σκάω σα καρπούζι κάτω και να μετρώ με τον πισινό μια-μια τις σκάλες! Έσωσα τις σαρδέλες (πως κατάφερα να στηρίξω το ταψί οριζόντιο δεν ξέρω) αλλά πόνεσα τόσο που δε μπορούσα να σηκωθώ. Ηταν τόσο θεαματική η τούμπα που άρχισα να γελάω. Ο πόνος ήταν όμως τέτοιος που δάκρυζα ασταμάτητα! Με βρήκαν εκεί να περιμένω κάποιον να με βοηθήσει, γιατί ούτε να τους φωνάξω μπορούσα από το ξελίγωμα στο γέλιο και από τον πόνο που έκανε να βγαίνει η φωνή μου πνιχτή!
Κατάληξη: πήγαμε στο νοσοκομείο μετά από 20 λεπτά μεγάλης κωλοχαράς για να μου πουν πως έπαθα διαστρεμμα του κόκκιγα (αχ, η ουρίτσα μου)... οι υπόλοιποι φάγανε τις σαρδελίτσες! :Ρ

Αχ, γελάσαμε!!!

Σεπτεμβρίου 07, 2005 2:47 μ.μ.  
Anonymous ianus said...

...και συνεχιζουμε

...η φαση ειναι το οτι επρεπε να προσεχει μετα πως καθεται το καημενουλι το pegaulini... (χιχιχι!)
θυμαμαι οταν εβλεπε ταινια το πως ειχε ξαπλωσει στον καναπε. Τι χαριτωμενο που ητανε...! Sorry, Πηγασε, αλλα επρεπε να το πω!!!;)

Σεπτεμβρίου 07, 2005 7:43 μ.μ.  
Blogger scorpina said...

Μιλάμε δηλαδή για άπειρη κωλοχαρά ενα πράμα!

Σεπτεμβρίου 08, 2005 4:22 π.μ.  
Blogger Pegasus said...

Μόνο στον καναπέ; Στις παραλίες που προσπαθούσα να κάνω ηλιοθεραπία σε ξαπλώστρες και σε άμμους, πάντα σε πλάγια στάση; Το μισό κορμί μάυριζε και το άλλο έμενε λευκούλι.

Πως με δίνεις έτσι ρε ianus; Δε θα έρθω όμως Ελλάδα; Θα σε ταράξω στο φεύγα!!!

Σεπτεμβρίου 09, 2005 11:31 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home