Les idées diluviennes

Δευτέρα, Αυγούστου 22, 2005

«Όταν κάποιο βράδυ θα σε ξυπνήσει απότομα η κραυγή σου...»

Είναι περίπου τρεις το χάραμα και ξυπνώ με ένα ανυπόφορο πόνο στο κάτω χείλος. Παραπατάω τρέχοντας προς το μπάνιο και κοιτιέμαι στον καθρέφτη για να βρω την πηγή αυτού του κακού. Όνειρο δε θυμάμαι, αγωνία καμμιά, μόνο αυτή η ενόχλητική κάψα στην άκρη του στόματος. Αντικρίζω δυο πρηξήματα έτοιμα να ματώσουν που πλεύριζαν ένα μαβί χαράκωμα. Με είχα δαγκώσει κανονικότατα μες στον ύπνο μου και ο λόγος ανύπαρκτος, ή καλύτερα ξεχασμένος. Ίσως να μου έλειπες, ίσως φοβόμουν τι θα μάθαινα την επόμενη, ίσως συλλογιζόμουν όσα είχα μάθει την προηγούμενη. Ίσως και να έτρωγα λίγη σοκολάτα, μια απ’τις ευτυχίες της ζωής.

Απ’την αρχή του μήνα μόνο θρήνους έχω ακούσει. Ξένοι κάηκαν, αδερφός χάνεται, καλός φίλος κοιμήθηκε για πάντα μπρούμητα στο κρεβάτι του... αεροπλάνα έπεσαν, δεν ξέρω που βρίσκεσαι, επισκληρίδιο αιμάτωμα. Και μια γριούλα στο νοσοκομείο γύρω στα 92 να μου απαντάει όταν τη ρωτάω πως περνάει τις μέρες τις στο σπίτι πως περιμένει τον Χάρο να έρθει να την πάρει με την βάρκα του. Θέλει να τραβήξει κουπί. Αν δε φοβόταν τον Θεό, ίσως πήγαινε η ίδια να τον βρει. Αλλά περιμένει. Κι εγώ επιστρέφω σπίτι και αναβω κεριά, τα αφήνω να καίνε μέρες για την υγεία κάποιων, για την ανάπαυση κάποιων άλλων. Και με ζεσταίνουν. Καταλαβαίνω πως όσα σκέφτομαι πως με βασανίζουν είναι απλά παιχνίδια και πως υπάρχουν χειρότερα. Θέλω να μπει πρόγραμμα για να ζω όλο και πιο πολύ από εδώ και πέρα. Όχι άλλη Παρασκευή μέσα. Σπιτόγατο δε δέχομαι στο καινούριο σπίτι... θα ασχολούμαστε με «τρίχες» και θα γίνει αποπνιχτικό.

Το καινούριο σπίτι μεταμορφώθηκε μέσα σε λίγο καιρό... κάποια στιγμή είχα απελπιστεί και νόμιζα πως δεν θα καταφέρναμε να το κάνουμε να μοιάζει με κανονικό διαμερισμά... να που έγινε όμως κουκλί! Λείπουν ακόμη λίγες διακοσμήσεις... ψάχνω καμμιά αφίσα, κανένα ταμπλό... πάντως η πασχαλίτσα που μπήκε από το μπλακόνι έχει εγκατασταθεί για τα καλά στο ταβάνι και το έχει σεριανήσει όλο πιστοποιώντας το πόσο της αρέσει κι εκεινής! Θα μου φέρει γούρι, άρχισαν και τα μαθήματα, καρδιές θα ακούσω να χτυπάνε –ηλεκτρικά και μη- , όλα καλά θα πάνε. Μακάρι το κύμα κακών μαντάτων να ήρθε απλά για να με ταρακουνήσει όσο πρέπει.

Η Χ. μου είπε πως όλα για κάποιο λόγο γίνονται. Τα τελευταία δυο χρόνια συμβιβάζομαι με την σκέψη αυτή... γι’αυτό και όλα θα πάνε καλά. Θα πάνε εκεί που θέλουν.
Καλή αρχή!

--------------------oOo--------------------

14 Comments:

Blogger S G said...

ετρεξες στην μαμα σου να το πεις?

ΥΓ ηταν μωρε προσωπικοτητα ο Σιδηροπουλος...

Αυγούστου 22, 2005 8:10 μ.μ.  
Blogger sadistria said...

Καλή αρχή ατίθασε πήγασε....

Καλή αρχή σε ότι θελήσεις να κάνεις.

Καλή συνέχεια...Καλές αντοχές.

Αυγούστου 23, 2005 8:05 π.μ.  
Anonymous ianus said...

Κι εγω θα σου ευχηθω καλη αρχη. Για αλλη μια φορα. Ας ειναι αυτη η αρχη το σημειο χωρις επιστροφη και προορισμος σου η απολυτη ευτυχια.

Ανοιξε τα φτερα σου, Πηγασε. Πετα.
Και οταν δεις τον κοσμο απο ψηλα, θα πεις κι εσυ πως αξιζε τον κοπο.

Για το θεο, σταματα να κανεις τετοιες μελαγχολικες σκεψεις. Δεν ειναι απαιτηση, αλλα παρακληση. Οσοι ειν' οι θρηνοι αλλα τοσα και τα γελια. Φτανει να ξερεις να που να τα βρεις. Φτανει να θες να τα ακουσεις.

Φιλια.

Αυγούστου 23, 2005 1:50 μ.μ.  
Blogger Pegasus said...

@sg:
Edw to eipa se olh thn blogosfaira, h mama mou 8a emene ap'eksw? lol!

p.s.: to sygkekrimmeno tragoudi mou aresei poly... kai htan mourh...

@sadistria:
Gia olous mia arxh einai to f8inopwro... myrizei allagh auth h epoxh! Kala na sou pane ki esena ola osa exeis sto kefali sou! ;)

@ianus:
Gelaw syxna, auto to ksereis... :)

En8ousiazomai eukola, ki auto to ksereis...

Pikra yparxei gyrw kai de mporw na meinw adiaforh...

p.s.:Mallon autos o syndiasmos Karkinou-Skorpiou me skotwnei... :P

Αυγούστου 23, 2005 9:04 μ.μ.  
Anonymous ianus said...

Στον τροπικο οπως θα 'σαι του Καρκινου μεσα σου θα γεννιεται μια θεα...

Αυγούστου 24, 2005 7:51 μ.μ.  
Blogger Despoina said...

Ο δρόμος που περπατάς διακλαδίζεται, χίλιοι μικροί παράδρομοι μπροστά σου, η επιλογή δική σου. Μην σταματήσεις ποτέ να αναρωτιέσαι, μην σταθείς ποτέ να ρωτήσεις γιατί είσαι όπως είσαι. Θα καταλήξεις εκεί που θες, μ’αυτούς που αγαπάς.
Με γεια το καινούριο σπίτι... Το Μόντρεαλ πρέπει να΄ναι πανέμορφο το φθινόπωρο...

Αυγούστου 25, 2005 1:23 μ.μ.  
Anonymous ianus said...

Οντως, ο δρομος που περπατας διακλαδιζεται... μα παντα καταληγεις εκει που "πρεπει". Η μαλλον εκει που εισαι καλα. Γιατι η ευτυχια δεν ειναι προδιαγεγραμμεννη ως προς τη μορφη που θα προκυψει, οπως προδιαγεγραμμενη δεν ειναι ουτε η διαδρομη που θα ακολουθησεις για να τη συναντησεις.
Αν δηλαδη δεχτεις πως πεπρωμενο δεν υπαρχει και πως εσυ οριζεις τη μοιρα σου, η πιστη στον εαυτο σου, η αγαπη στους γυρω σου και μια δοση αισιοδοξιας για αυτα που θα ερθουν ειναι τα υλικα που θα σε οδηγησουν στον προορισμο σου.
Εναν προορισμο που ποτε δεν ειχες προκαθορισει μα ηταν παντα εκει. Με τοσες μορφες οσες και οι πιθανες επιλογες σου στα χιλιαδες σταυροδρομια της ζωης. Ναι, ο δρομος που περπατας διακλαδιζεται. Μα εσυ μη σταματας να προχωρας, να επιλεγεις, να ζεις.

Αυγούστου 25, 2005 4:18 μ.μ.  
Anonymous ianus said...

...κι ολα θα πανε καλα, θα δεις.

Αυγούστου 25, 2005 4:20 μ.μ.  
Blogger Despoina said...

Και όταν κουραστείς απ΄το Μόντρεαλ και θέλεις να αλλάξεις παραστάσεις, να ξεφύγεις ρε παιδί μου, έλα μου επισκεψούλα το Τορόντο. Δεν έχουμε ομορφιά και χάρη, αλλά μεγάλη καρδιά έχουμε!

Αυγούστου 25, 2005 5:50 μ.μ.  
Blogger Darthiir the Abban said...

Τσκ τσκ τσκ...

Σου έχω πεί ότι μόνο τους άλλους δαγκώνουμε,ποτέ τους εαυτούς μας.

Αυγούστου 25, 2005 6:51 μ.μ.  
Blogger Pegasus said...

Έχουμε πάντα και παντού επιλογές να κάνουμε... ο φόβος ίσως να κρύβεται πίσω από το γεγονός πως όταν κάνουμε μια επιλογή, πολλές άλλες καταρριπτονται ή δεν επιτρέπονται πλέον. Αν λοιπόν χάσουμε ή κάνουμε λάθος επιλογή, χάνουμε και πολλές άλλες...

Η ευτυχία κρύβεται σε μιρκές στιγμές και γι’αυτό και λατρεύω τα λόγια αυτά

«Ανεβάσαμε την τέντα στο μπαλκόνι
ανεβάσαμε και λίγο τα ρολά
κι ένα ήλιος στο δικό σου παντελόνι
κάτι μου κανε και γέλασα τρελά
και τραλαλα, και τραλαλα...»

Τόσο απλά είναι τα πράγματα για να είμαστε ευτυχισμένοι. Εμείς γιατί τα δυσκολεύουμε; Βίτσια είναι αυτά!

@Δέσποινα: Μόνο έξι ωρούλες με το τουτου... αν μου τη βαρέσει καμμιά μέρα ίσως να έρθω... φτάνει να μου δώσουν το τουτου! ;) Αλλά αν σου τη βαρέσει πριν από μένα, έλα εσύ προς τα μέρη μου!

Αυγούστου 27, 2005 4:05 μ.μ.  
Blogger Despoina said...

Απ΄την δικιά σου την μεριά είναι πανέμορφα... Άξιζαν οι 8 ώρες με το βουβού (ω ναι, χαθήκαμε on the way there!)

Αυγούστου 27, 2005 7:33 μ.μ.  
Blogger Darthiir the Abban said...

Εξ ού και, όπως δήλωσα χτες και σε άλλο blog, αξίζει να ισοπεδώνουμε ορισμένες φορές τα πράματα ώστε να είμαστε σίγουροι ότι θα είμαστε ευτυχισμένοι...

Αυγούστου 28, 2005 5:38 π.μ.  
Blogger Areth said...

"το ξέρεις είναι κερδισμένος τελικά όποιος χαμογελάει μπροστά στην καρμανιόλα...."
____
ο χαμένος τα παίρνει όλα...
ο χαμένος τα παίρνει όλα...
ο χαμένος τα παίρνει όλα...

Αυγούστου 29, 2005 8:33 π.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home