Les idées diluviennes

Πέμπτη, Ιουλίου 21, 2005

Υπάρχει το γονίδιο του εγωισμού;

Σας έρχομαι με μια προσωπική ιστοριούλα που έλαβε χώρα πριν από 20 χρόνια περίπου! Πρωταγωνίστρια εγώ ωσάν μπομπιράκι που δεν ήξερε ακόμα να μιλάει... απλά να περπατάει παντού τρέχοντας και να βάζει στο στόμα όποιο καινούριο αντικείμενο του γυάλιζε!!! Την ιστορία σας τη διηγούμαι με τα λεγώμενα των γονειών μου!

Είχαν αγοράσει τότε οι γονείς μου μια γλάστρα με πιπεριές πικάντικες... τις πολύ δυνατές... από αυτές που σε καίνε τόσο που σε κάνουν να τρέχεις να βρείς ποτήρια νερό, ψωμί ή ότι άλλο μπορεί να καταπραϋνει την αίσθηση καψίματος στα σωθικά!!! Οι πιπερίτσες όμως αυτές είναι φοβερά όμορφες, γυαλιστερές και φανταχτερές! Περπατούσα παίζοντας αμέριμνα στο σαλόνι και σταθηκα δίπλα στη γλάστρα κι άρχισα να την επεξεργάζομαι... με κοιτούσαν και οι γονείς μου και σκεφτόντουσαν πως μάλλον θα μου είχε κινήσει την περιέργεια αυτό το καινούριο φυτό και πως απλά το αγνάντευα επειδή το έβρισκα παράξενο. Και ξαφνικά, εκεί που το κοιτούσα, χραπ! Με μιας δαγκώνω τη μια από τις πιπεριές και την κάνω μια μπουκιά! Οι γονείς μου δεν πρόλαβαν να αντιδράσουν κι εγώ άρχισα τα κλαίω και να σκληρίζω βέβαια! Είχα πάρει φωτιά! Εκείνη τη στιγμή άρχισαν να γελάνε οι γονείς μου γιατί δεν περίμεναν να με δουν να ορμάω έτσι στην γλάστρα!!! Με το που τους πήρα χαμπάρι όμως πως γελούσαν εις βάρος μου, έπαψα τα κλάματα και τις στριγγλιές! Μαχαίρι! Τους καλοκοίταξα, με κοίταζαν κι εκείνοι και, επιδεικτικά γυρνάω πος τη γλάστρα και τρώω μια άλλη πιπεριά κι έφυγα χωρίς να τσιρίξω... δεν έβγαλα άχνα! Κοκκαλο οι γονείς μου!

Μέχρι που μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος όμως για τον εγωισμό; Ενα μωράκι τα κάνει όλα σε μεγάλο βαθμό... κλαίει πολύ, γελάει πολύ, παίζει πολύ, θυμώνει πολύ, θυμάται πολλά, ξεχνάει άλλα τόσα... του συγχωρούμε τέτοιες ακραίες συμπεριφορές... μάλιστα μας αρέσουν και τις καμαρώνουμε! Τέτοιο γινάτι όμως όταν μεγαλώνεις μπορεί να φέρει ποτέ καλό;

Ακόμα μ'αρέσουν οι πιπερίτσες και τα πικάντικα φαγητά... "η πρώτη επαφή είναι η δύσκολη στιγμή" αλλά και "η αρχή είναι το ήμιση του παντός"!!!

--------------------oOo--------------------

9 Comments:

Blogger scorpina said...

χΜΜΜΜΜΜΜΜ...........

Δε θα το έλεγα εγωισμό! Μάλλον περήφανο μωρό θα σε αποκαλούσα!


Ο εγωισμός είναι ένα γονίδιο που οι επιστήμονες δεν έχουν ακόμα ανακαλύψει!!! Είμαι βεβαία γι αυτό!

Δεν υφίσταται ανθρώπινο ον, χωρίς εγωισμό. Ίσως γιατί ο εγωισμός αν το καλοσκεφτείς, είναι η επιβεβαίωση της ίδιας μας της ύπαρξης....Η αντίληψη του ίδιου μας του ευατού...

Φαντάζομαι όμως οτι εσύ τώρα θα αναφέρεσαι στον εγωισμό που όταν εκδηλώνεται σαν συμπεριφορά, κάνει το άτομο αξιαγάπητο και ποθητό (χα! χα! χα!)...

Αυτό είναι ένα άλλο μεγάλο κεφάλαιο και μια πικρή ιστορία που ο καθένας από εμάς έχει! Δεν νομίζω οτι είμαστε εκ φύσεως ανιδιοτελή όντα...Επομένως, κατά τη διάρκεια της ζωής μας έχουμε πολλάκις βασανίσει κόσμο και κοσμάκι με την εγωιστική συμπεριφορά μας...

Το ζήτημα ίσως είναι: ποιοί μας συγχώρεσαν γι αυτό μας το ατόπημα και μεις πόσο ανεκτικοί είμαστε στο ίδιο λάθος?

Πότε ο εγωισμός είναι εμπόδιο στις σχέσεις μας και πότε ξέρουμε οτι έχουμε υπερβεί τα όρια?

Ιουλίου 22, 2005 3:38 π.μ.  
Blogger Darthiir the Abban said...

Καιρός λοιπόν ν' αφήσουμε τους εγωισμούς και να κοιτάξουμε και λίγο τον εαυτό μας :p

Καλά έκανες και έφαγες και την δεύτερη. Έπαθες ανοσία. Είναι σαν να έπεσες στην μαρμίτα του μαγικού φίλτρου ένα πράμα και τώρα πλέον δεν χρειάζεσαι νέα δόση!

Το ερώτημα όμως είναι το ακόλουθο. ΟΚ. Έκανες ότι έκανες τότε. Τώρα είσαι εγωίστρια ή όχι;

Αν ναι, απαντάς από μόνη σου, θετικά στην ερώτησή σου. Όν όχι, δίνεις αρνητική απάντηση.

Καλά, όντως δεν ξέρω αν με πιάνετε εσείς τον τελευταίο καιρό, εγώ έχω την εντύπωση ότι δεν με καταλαβαίνω....

Ιουλίου 22, 2005 2:53 μ.μ.  
Blogger Pegasus said...

Το να έχεις κάποια περηφανια δεν είναι κακό, αλλά έχουμε δει πως πρέπει να γίνονται και κάποιοι συμβιβασμοί και να αφηνουμε τους εγωισμούς στην άκρη όπως λέει και ο Darthiir... γιατί πληγωνόμαστε και τελικά δεν βγαίνει κανένα θετικό αποτέλεσμα... άντε, λίγο οι μύτες κάτω (λίγο ε; μην σερνεστε πίσω από κανένα!!!)

Όσο για τις πιπεριές, δεν το συζητώ, καλά έκανα! :Ρ

Ιουλίου 23, 2005 11:03 π.μ.  
Blogger Roark said...

Δεν ξέρω αν υπάρχει γονίδιο του εγωϊσμού (το πιθανότερο είναι ναι σύμφωνα με την κοινωνιοβιολογία) αλλά τα γονίδια είναι σίγουρα εγωϊστικά.

Ιουλίου 23, 2005 1:05 μ.μ.  
Blogger Estarian said...

Σ αρέσουν τα καφτερά? σε πάω! ! Έτσι!
Αυτά περί εγωισμού τα προσπερναω! :P

Ιουλίου 26, 2005 7:45 π.μ.  
Blogger Pegasus said...

Τα ινδικά φαγητά δεν είναι τέλεια που σου καίνε τα σωθικά; Πολύ γουστάρω!!!

Ιουλίου 26, 2005 10:32 π.μ.  
Blogger Estarian said...

Και τα ινδικά και τα μεξικάνικα και τα αραβικά και τα μαροκινά, έχει πολύ πράμα :) :) :)
χτες ψηνόταν ο κόσμος εδώ πέρα και εγώ έφτιαχνα fajitas με ένα κάρο tabasco μεσα :) :) :)

Ιουλίου 27, 2005 2:59 π.μ.  
Blogger Darthiir the Abban said...

Viva la mexico

Ιουλίου 27, 2005 5:00 π.μ.  
Blogger Black Pearl said...

Υπάρχει. Το γνωρίζω γιατί είμαι κάτοχος αυτού του γονιδίου. Είμαι τέτοιος φοβερός εγωϊστής που έκανα το έγκλημα να αφήσω τη μοναδική κοπέλα που αγάπησα μέχρι τώρα στη ζωή μου (έχουν περάσει αρκετά χρόνια από τότε) στα κρύα του λουτρού. Αλλά όλα κι ολα. Ήταν και εκείνη εγωϊστρια. Ούτε μια φορά δε με πήρε για χρόνια πολλά. Τέλος πάντων. Αυτό που έγινα σήμερα κατα ένα μέρος το χρωστάω στο Θεό, κατα ένα μέρος το χρωστάω στους γονείς μου και κατα ένα μέρος (δε ξέρω, μπορεί να είναι και το μεγαλύτερο) στο εγωϊσμό μου. Πείσμα δεν έχω, δηλαδή δεν επιδιώκω να γίνει κάτι εδώ και τώρα. Έχω τρομαχτική υπομονή. Μπορώ να περιμένω ώρες κάποιον που μ' έχει στήσει μόνο και μόνο για να του αστράψω σκαμπίλι και μετά να σηκωθώ και να φύγω. Σε τέτοιο σημείο.

Γενικά το να είσαι εγωϊστής/εγωϊστρια είναι καλο πιστεύω. Το μόνο πρόβλημα (που εγώ βιώνω τουλάχιστον) είναι οτι θα δυσκολευτείς να βρεις κάποιον σύντροφο...

Αυγούστου 02, 2005 3:03 π.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home