Les idées diluviennes

Τρίτη, Ιουλίου 05, 2005

Στάσου λίγο!

Τα σταφύλια με κουκούτσια δε μου αρέσουν. Η διαδικασία του φτυσήματος με ενοχλεί. Τόσο που όταν ήμουν μικρή τα δάγκωνα κι εκείνα και τα μασούσα όπως και τη σάρκα του καρπού που τα προστάτευε μέχρι να φτάσουν στο στόμα μου. Και βέβαια, όπως μπορείτε να φανταστείτε ή όπως πρέπει να έχετε κι εσείς γευτεί, το σταφύλι έχανε όλη του τη νοστιμιά κι έμενε η στυφάδα και η πίκρα. Τώρα πλέον απλά το αποφεύγω και αγοράζω όσα δεν έχουν κουκούτσι. Το καρπούζι με τα πολλά σπόρια πάλι το τρώω με εκνευρισμό. Όσο για τον σπάρο που είναι από τα πιο γλυκά ψάρια, ένας μου αρκεί μιας και τα κοκκαλάκια του είναι αμέτρητα, ψιλούτσικα, κρυμμένα καλά. Αν βιαστώ, μου κάθεται αγκαθάκι στο λαιμό. Αν αργά-αργά το ξεκοκκαλίσω, μου κόβεται η όρεξη.

Μάλλον ενδόμυχα νιώθω πως χάνω τον χρόνο μου, κουράζομαι. Είμαι ανυπόμονη. Και τώρα στα αρχεία όπου εργάζομαι σχεδόν τρέχω στους διαδρόμους, ανοιγοκλείνω ράφια γρήγορα, φέρνω και βάζω ντοσιέ στη θέση τους με τετοια ταχύτητα που ένας συνάδελφος μου είπε πως δεν χρειάζεται να βιάζομαι. Κι όμως, δε μπορώ, πρέπει να κινούμαι. Δεν μπορώ να πηγαίνω με τα ρέγουλα μου όπως λένε.

Αυτές τι μέρες διαβάζω την Πανούκλα του Αλμπερ Καμύ. Απ’τις πρώτες σελίδες όμως κάποια λόγια του συγγραφέα με έβαλαν σε σκέψεις για τα πιο πάνω. Μήπως να έκανα καμμιά απεργία κι εγώ και να αφήσω την βιασύνη μου στην άκρη για λίγο;

«Ερώτηση: τι πρέπει να κάνει κανείς για να μην χάνει τον καιρό του;

Απάντηση: να τον νιώθει σε όλη του τη διάρκεια.

Τρόποι: να περνάει τις μέρες του στο προθάλαμο ενός οδοντογιατρού καθισμένος σε μια άβολη καρέκλα, να μην ξεκολλάει από το μπαλκόνι του τα απογεύματα της Κυριακής, να ακούει διαλέξεις σε μια γλώσσα που δεν καταλαβαίνει, να διαλέγει τα πιο μακρινά και τα λιγότερο εξυπηρετικά δρομολόγια του τραίνου και να ταξιδεύει όρθιος φυσικά, να περιμένει με τις ώρες στην ουρά έξω από τα ταμεία των θεαμάτων και τελικά να μην βρίσκει θέση...»

--------------------oOo--------------------

10 Comments:

Blogger scorpina said...

pegasus, γιατί πρέπει να αισθανόμαστε το χρόνο?
Και γω ανθπόμονη είμαι! παπατρέχας! Νευρόσπαστη....όμως....το χρόνο τον νιώθω δοαφορετικά...
Εννοώ οτι, μπορεί να μη θυμάμαι τι έφαγα χτές, αλλά δε μπορώ να ξεχάσω μερικά πραγματά όσο και αν προσπαθήσω....
Ποιά?
Τα όνειρά μου.
Τις αποτυχίες μου.
Τα πάθη-λάθη μου.
Τη Βλακεία που με δέρνει.
Τους φόβους μου.
Την παράλογη δύναμη που αισθάνομαι ώρες ώρες
Εσύ πως τον μετράς τον χρόνο?
E, pegasus? :)

Ιουλίου 06, 2005 7:28 π.μ.  
Blogger Pegasus said...

Ο χρόνος τον νιώθει κανείς διαφορετικά απο κατάσταση σε κατάσταση... δεν ξέρω αν έχεις παρατηρήσει πως όσο άσχημες κι αν είναι μερικές αναμνήσεις μας, το μόνο που μπορούν πραγματικά να αναβιώσουν μέσα μας είναι τα συναισθήαμτα που ζήσαμε και τότε αλλά οι εικόνες και οι λεπτομέριες των γεγονότων είναι φλου στο μυαλό μας. Από την άλλη όταν θυμόμαστε τις όμορφες στιγμές, μπορούμε να αναπολούμε με τόση διαυγεια μέχρι και τις πιο άσχετες και ασήμαντες λεπτομέριες των συμβάντων εκείνων. Μάλλον δεν αντιλαμβανόμαστε τον χρόνο με τον ίδιο τρόπο κι αυτό είναι άμυνα του οργανισμού μας.

Όσον αναφορά για τα όσα δε μπορώ να ξεχάσω με τίποτα, έκανες μια πάρα πολύ καλή λίστα που με καλύπτει τέλεια (ειδικά για αυτή τη βλακεία που δέρνει μερικούς... χεχε!)Μαζί με την παράλογη δύναμη θα βάλω και την παράλογη αδυναμία (ευτυχώς το πρώτο συμβαίνει πιο συχνά)

Και μπορεί να είναι άσχετο με τη συζήτηση αλλά μου ήρθε αυτός ο στίχος μιας και μιλάμε για τον χρόνο...

Κι είναι πολλής ο χρόνος να τον μετράς μ'ενα ρολόι στη θέση της καρδιάς...

Ιουλίου 06, 2005 6:22 μ.μ.  
Anonymous piéton said...

(σου είχα ξαναγράψει ως εντελώς ανώνυμος - είπα να γίνω κατά τι λιγότερο)
Πολύ ωραία η νέα εμφάνιση. Με γειά!

Ιουλίου 11, 2005 6:56 μ.μ.  
Blogger Pegasus said...

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

Ιουλίου 11, 2005 11:38 μ.μ.  
Blogger Pegasus said...

Ανώνυμος α ή βου; ;)

Θενκς για τα καλά σου λόγια! :)

Ιουλίου 11, 2005 11:39 μ.μ.  
Blogger Pegasus said...

Και φυσικά θενκς σε μια ψυχή-τραγούδι που με βοηθησε να το φτιάξουμε!!! :)))

Ιουλίου 11, 2005 11:40 μ.μ.  
Anonymous piéton said...

ο α'.
Εγώ πάλι αισθάνομαι το χρόνο άλλες φορές ως ασυνεχή (μεταβαίνω ξαφνικά από τη μια περίοδο στην άλλη, και νιώθω οτι κάτι λείπει ανάμεσα στις δύο) κι άλλες φορές ως κυκλικό (επαναλαμβάνονται στογμές με τις ίδιες σκέψεις, κινήσεις, ενέργειες, τον ίδιο περιβάλοντα χώρο).
Μια συμπληρωματική εικόνα για το χρόνο (μου) είναι μια τσίχλα: τεντώνει και μαζεύεται, αλλάζει σχήμα, κάνει φούσκες, κόβεται και κολλάει κτλ.

Ιουλίου 12, 2005 3:41 π.μ.  
Blogger scorpina said...

Παρακολούθησες ποτέ παιδιά στο λούνα-πάρκ?
ή άκουσες την βροχή να πέφτει στο χώμα?
Παρακολούθησες το τρελό πέταγμα μιας πεταλούδας?
Χάζεψες τον ήλιο καθώς ξεθωριάζει η νύχτα?

Καλύτερα να χαλαρώσεις.
Μην χορεύεις τόσο γρήγορα.
Η ζωή είναι μικρή.
Η μουσική δεν κρατάει για πάντα.

Τρέχεις αλαφιασμένος κάθε μέρα?
Όταν ρωτάς κάποιον «πως είσαι?»
Ακούς την απάντηση?
Όταν τελειώνει η μέρα πέφτεις στο κρεβάτι αγκαλιά με σκέψεις για εκατοντάδες δουλειές που στριφογυρίζουν στο κεφάλι σου?

Καλύτερα χαλάρωσε.
Μην χορεύεις τόσο γρήγορα.
Η ζωή είναι μικρή.

Είπες ποτέ στο παιδί σου «θα το κάνουμε αυτό αύριο» και μέσα στην βιασύνη σου δεν είδες την λύπη του?
Έχασες επαφή? Αφησες μια καλή φιλία να πεθάνει επειδή ποτέ δεν είχες τον χρόνο να πάρεις ένα τηλέφωνο και να πεις «γεια!»

Καλύτερα χαλάρωσε.
Μην χορεύεις τόσο γρήγορα .
Η ζωή είναι μικρή
Η μουσική δεν κρατάει για πάντα.

Όταν τρέχεις παλαβωμένα για να πας κάπου χάνεις τη μισή χαρά της διαδρομής.
Είναι σα να πετάς ένα δώρο που δεν άνοιξες......

Η ζωή δεν είναι αγώνας ταχύτητας.
Γι' αυτό χαλάρωσε.
Ακου την μουσική Πριν τελειώσει το τραγούδι.


Λέγεται οτι γράφτηκε απο ένα κοριτσάκι που πεθαίνει από καρκίνο. Αλήθεια ή ψέμμα, το ποιημα μου άρεσε...

Ιουλίου 12, 2005 6:48 π.μ.  
Blogger Estarian said...

Pegasus, η τελευταία παράγραφος δεν είναι ο τρόπος για να νοιώθεις τον χρόνο, είναι ο τρόπος για να γίνεις νευρασθενής :) Προσωπικά πάντως κάνω διαλογή. Βιάζομαι απίστευτα στα πράγματα που ειναι λιγότερο σημαντικά και αράζω σε αυτά που πραγματικά με απασχολούν. Έτσι και αλλιώς είναι πάντα πιο ευχάριστο να μην περνάει ο χρόνος στο τραπέζωμα με τα φιλαράκια παρά να μην περνάει ο χρόνος στο λιώσιμο στη δουλειά. Αν και γενικά όταν περνάς καλά ο χρόνος πάντα περνάει γρηγορότερα.

Ιουλίου 13, 2005 2:37 π.μ.  
Blogger Pegasus said...

@Σκορπίνα : Αυτό το μέηλ μου είχε έρθει κι εμένα παλιά... να αφήσουμε την ιδιότητα του παπατρέχα στην άκρη μήπως για λίγο; ;)

@piéton: Αυτό με την τσίχλα με ξάφνιασε και μου άρεσε πολύ.

@Esterian: Η τελευταία παράγραφος είναι του βιβλίου που διαβάζω... ίσως και ο συγγραφέας του να ήταν νευρασθενικός. :P Απλά με έκανε να σκεφτώ πως ίσως θα πρέπει να χαλαρώσω όπως λέει και το ποιηματάκι που μας δημοσίευσε η Σκορπίνα και να νιώσω λίγο παραπάνω τον χρόνο... δηλαδή να αλλάξω λίγο την αντίληψη μου. :D

Ιουλίου 13, 2005 11:05 π.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home