Les idées diluviennes

Παρασκευή, Αυγούστου 12, 2005

"...ναι θα πω αφού με ξέρω πάλι..."

Πίστευα πως θα μου περνούσε. Τα άδεια μου πρωινά ήταν ευκαιρία για να αλλάξω προσδοκίες, να δημιουργήσω καινούριες φαντασιώσεις, πιο ήρεμες. Τα όνειρα μου μετά την αλλαγή ωραρίου θα γινόντουσαν πιο ομαλά, λιγότερο μακρινά, πιο καθημερινά. Νύχτες δεν κοιμάμαι πια, ο ήλιος θα μπορούσε να φωτίσει κάθε ανησυχία και να τη διαλύσει. Κουράστηκα από τους ταραγμένους ύπνους, με καφέ ή χωρίς.

Τίποτα όμως, καμμία αλλαγή. Τα χείλη μου παράμειναν ξερά και διψασμένα. Αναζητάνε ότι πιο δύσκολο, ψάχνουν σε λάθος μονοπάτια. Πεισμώνουν, δυσπιστούν, δε θέλουν να ακούσουν τίποτα και κανέναν. Νιώθουν στο σταυροδρόμι ένα μούδιασμα από τη μία και μια ανατριχίλα από την άλλη. Αμφίβολη σιγουριά ή πάθος; Τι να διαλέξουν; Και θυμώνουν που δεν ξέρουν, θυμώνω κι εγώ. Πολύ εύκολα τελευταία. Απότομα ανοιγοκλείνει το στόμα και λέει όσα δεν πιστεύει, γίνεται σκληρό με τους λιγοστούς αλλά υπέροχους ανθρώπους που το γλυκοκοιτάνε να ξεχειλίζει συχνά από παιδικό ενθουσιασμό για ότι βλέπω κι αγαπώ. Τώρα χάλασε λίγο και ο λόγος δεν είναι απτός για να τον καταλάβω κι εγώ. Μόνο που μερικά από αυτά τα θαυμάσια ατόμα έχουν μια βιασύνη, οι περισσότεροι με πιέζουν όχι για κάτι συγκεκριμμένο αλλά γενικά για το πως πρέπει να αρχίσει να στρώνεται η ζωή μου, πως πρέπει να ξυπνήσω και να δεχτώ κάποιες συμβάσεις που μου φέρνουν μούδιασμα στα χείλη... προτιμώ μάλλον την ανατριχίλα. Πόσοι θα κατανοήσουν αυτή την απόφαση; Θα τραβήξω μόνη; Μαζί σου; Θα με αφήσεις εκεί; Γι'αυτό και μένω στο σταυροδρόμι και δοκιμάζω στην άκρη της γλώσσας και τα δυο... μόνο δοκιμή.

Καμμία αλλαγή στο μυαλό, πολλές στο σώμα. Ότι περνάει σημαδεύει για να τα θυμόμαστε, κι ας μπορούμε να τους δώσουμε σημασία μόνο εμείς που τα γνωρίζουμε. Μερικά είναι τόσο μικρά που πολλοί θα τα δούν αλλά λίγοι θα τα προσέξουν. Άλλα είναι μεγάλα και κάποιοι βρίσκουν το θάρρος ή έχουν την ασυνειδησία όπως τα τετράχρονα να ρωτήσουν τι συμβολίζουν... και μαζί με το σημάδι ξύνουν και την πληγή που τα δημιούργησε. Πεντε χρόνια τώρα συνεχώς αλλάζω, μεταμορφώνομαι ώρα με την ώρα... δε ζυγίζομαι πια, ψηλώνω, κονταίνω, δεν προλαβαίνω να με γνωρίσω. Κάθε στιγμή με συστήνω. Πού χρόνος για προσαρμογή. Τσαλακώνεται από μόνο του το σώμα. Ξέρω ενδόμυχα πως δε χρειάζεται και άλλους να το τσαλακώσουν. Θέλει να δωθεί εκεί που θα μπορέσει να απλωθεί ανάλαφρα και με το φρέσκο μπαϊράκι να ισιωσει στον αέρα σα σημαία. Κάθε χέρι να καλύψει με χάδι τα πονεμένα, να τα αγαπήσει.

Εως τότε κλείνω τα μάτια μου ξανά για να με κλέψεις... όνειρο...

--------------------oOo--------------------

6 Comments:

Anonymous Ianus said...

Γιατί έφυγες από τον κόσμο των αγγέλων και ήρθες στον δικό μας;

Όλα είναι δύσκολα εδώ, κι αυτό δε σου αξίζει.

Το σώμα τσαλακώνεται, χωρίς να σε ρωτήσει. Και το μυαλό τρελαίνεται αν η καρδιά δεν βρει να αγαπήσει.

Κι οι άνθρωποι είναι κακοί χωρίς να το θελήσουν. Σε έναν τέτοιον άγγελο δεν ξέρουν να μιλήσουν.

Η απάντηση είναι το κλειδί. Τι φοβάσαι;

Αυγούστου 13, 2005 1:32 μ.μ.  
Blogger Pegasus said...

Απάντηση: ψάχνω να το βρώ.

Αυγούστου 15, 2005 6:47 μ.μ.  
Anonymous ianus said...

Ψαξε...
Ψαξε στις καρδιες των ανθρωπων.
Ψαξε στα ματια - Σ'αυτα που κλαινε και σ' εκεινα που γελουν.
Ψαξε στην μεθυσμενη πανσεληνο του Αυγουστου.
Ισως βρεις κατι αλλο απο αυτο που ψαχνεις...
Ισως βρεις την αγαπη.

Αυγούστου 20, 2005 7:27 μ.μ.  
Blogger sadistria said...

.......και η αγάπη πονάει όμως ianus......

Αυγούστου 21, 2005 12:58 μ.μ.  
Blogger Darthiir the Abban said...

Τα πάντα περνούν σαν σταγόνες που τρέχουν από την χούφτα μας. Το ζήτημα είναι να χαιρόμαστε το νερό που κυλά, να μην θέλουμε να το σταματήσουμε. Τότε τα πράγματα θα ήταν πολύ μουντά, όσο και αν πιστεύουμε ότι θα ήταν καλύτερα.

Αυγούστου 22, 2005 7:41 π.μ.  
Blogger Pegasus said...

Otan eimaste paidia, h xoufta mas einai toso mikrh pou kai na 8eloume na krathsoume to nero den mporoume kai etsi to xairomaste pou kyla... mallon katara einai pou megalwnoun ta xeria mas...

Αυγούστου 22, 2005 6:58 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home