Les idées diluviennes

Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 09, 2005

φτυσμένο ραβασάκι

Τόλμα μου φώναζαν τα πάντα γύρω. Κι εσύ μαζί, όχι φωναχτά όμως. Εκανα σαμπώς δεν αντιλαμβανομουν τα σήματά σου. Δεν έπρεπε να μου επιτρέψω να τα ακούσω.

Ομηρικό κερί στα αφτιά μου.
Μάσκα αδιαφορίας στο πρόσωπό μου.
Το βλέμμα μου γεμάτο άγνοια και αγνότητα...
Κάθε σου λέξη φωτιά που λιώνει ότι μέσω άμυνας έχω σκαρφιστεί.

Λάμψη...
εκείνη της χαράς της ζωής, στο προσωπό σου...

Το ύφος σου όλο και πιο παρακλητικό. Κι αυτό αγνό, γνήσιο.

Τόλμησα. Απεγνωσμένα; Ίσως. Αδέξια; Σίγουρα.
Πού είσαι τώρα;
Σου ζήτησα ένα "μα", ένα "δεν", ένα "όχι". Μου χάρισες ένα "τι", ένα "θέλω" ένα "ναι". Ξέχασες το "γιατί" και το "πώς".

Απάντηση: μια κατάφαση... ένα γέλιο καθαρό, αληθινό... και μια αγριοκερασιά να ανθίζει μέσα σου και μέσα μου. Τη νιώθεις και την αισθάνομαι κι εγώ να φουντώνει στα μάγουλα.

Μια δεύτερη κατάφαση, πάλι δική σου. Χωρίς την απαντηση που ψάχνω. Ξεγλιστράς ξανά.

Κατεβάζω το κεφάλι όσο πιο χαμηλά γίνεται. Θέλω να σκύψω κι άλλο. θέλω να το λυγίσω τόσο ώστε να θάψω βαθιά αυτό που με αφήνει και βλέπω, οσμώ, ακούω, σκέφτομαι. Και μέτα να ακολουθήσει το υπόλοιπο σώμα. Να γίνω ένα στην αγκαλιά της πρώτης ύλης που με κάνει άνθρωπο και που με κάνει να πονώ.
Η ακαμψία μου ξαφνικά με σταματά. Πονάω ακόμα, ακόμα πιο πολύ. Με κρατάς και μου λες πως η πρώτη ύλη που ψάχνω είναι αλλού. Μου δείχνεις που και με φέρνεις κοντά της, τόσο κοντά που μπορώ να αισθανθώ την υγρή της ζεστασία... ζεστασιά καυτή σαν τα πύρινα λόγια σου.

Και καίγομαι αργά... και χάνομαι.

________________________
"Osez" toujours qu'ils disaient...

--------------------oOo--------------------

15 Comments:

Anonymous Ανώνυμος said...

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

Σεπτεμβρίου 09, 2005 11:25 μ.μ.  
Blogger Pegasus said...

Κάτω η διαφήμιση!

Μέχρι κι εδώ φτάσανε τα σπαμ γμτ!!!

Σεπτεμβρίου 09, 2005 11:35 μ.μ.  
Blogger Λεμόνι Δίχως Όνειρα said...

Τι να κάνουμε, αυτά έχει η διασημότητα... :)

Σεπτεμβρίου 10, 2005 5:17 π.μ.  
Anonymous ianus said...

Lovely spam, wonderful spa-a-m,
Lovely spam, wonderful S Spam,
Spa-a-a-a-a-a-a-am,
Spa-a-a-a-a-a-a-am,
SPA-A-A-A-A-A-A-AM,
SPA-A-A-A-A-A-A-AM,
LOVELY SPAM, LOVELY SPAM,
LOVELY SPAM, LOVELY SPAM,
LOVELY SPA-A-A-A-AM...
SPA-AM, SPA-AM, SPA-AM, SPA-A-A-AM!

the spam song, monty pythons

Σεπτεμβρίου 10, 2005 2:28 μ.μ.  
Blogger scorpina said...

why do you wish to feel so obsolete and small?

You are so great and wonderful!!!

If only i could show how great you look to me.....

Σεπτεμβρίου 12, 2005 8:46 π.μ.  
Blogger Pegasus said...

@λεμόνι:
Για καλό μου το 'πες; :Ρ

@ianus: Κάποτε πρεπει να δω οπωσδήποτε monty pythons!

@σκορπίνα: :*

Σεπτεμβρίου 12, 2005 7:51 μ.μ.  
Blogger Despoina said...

:-)))
M'αρέσει να σε διαβάζω, ακόμα και αν είσαι θλιμμένη...

Σεπτεμβρίου 12, 2005 8:51 μ.μ.  
Blogger sadistria said...

...μα η θλίψη δεν είναι η πιο δημιουργική δύναμη?

Σεπτεμβρίου 13, 2005 8:06 π.μ.  
Blogger Despoina said...

Ψέμα μέγιστο!!!|
Να δεις τι δημιουργία έχει η χαρά!!
¨-)
Όταν γράφω και έχω τις μαύρες μου, νομίζω πως είμαι ο νέος Οscar Wilde, δώστου ποίηση και κείμενο.
Και όταν τα ξαναδιαβάζω, αργότερα, συνειδητοποιώ ότι απλά είμαι drama queen!
Αλλά γουστάρω. Δεν μπορούμε να’μαστε μες την τρελή χαρά σαν τα στρουμφάκια συνέχεια, ε;;
Αll together now:
Λα-λα-λαλαλα-λα-λα-λα-λααααα

Σεπτεμβρίου 13, 2005 10:11 π.μ.  
Anonymous ianus said...

Ο Δρακουμελ! Τη στρουμφοκατσαμε...!!!

Σεπτεμβρίου 13, 2005 11:07 π.μ.  
Blogger Pegasus said...

Όπως έχω εξηγήσει και σε άλλο σχόλιο, εδώ έρχομαι και βγάζω ότι προβληματισμό μου μαυρίζει τη μέρα και τις σκέψεις. Αν μου βγει κανένα κείμενο χαρούμενο, θα χαρώ κι εγώ πολύ. Πάντως είμαι από τα πιο χαζοχαρούμενα άτομα που υπάρχουν (ρωτήστε τον ianus να σας πει :Ρ )... Λίγη μαυρίλα εδώ, φέρνει μια ισορροπία! :)


Και πάμε... «Δευτέρα κάτι έχω, την Τρίτη δεν αντέχω...» :D (ακόμη Τρίτη είμαστε...φτου! :S)

Σεπτεμβρίου 13, 2005 1:31 μ.μ.  
Blogger nina said...

Είσαι υπέροχος άνθρωπος...μόνο απο τα κειμενα σου φαινεται αυτο κι ας μην σε ξερω.
Μην επιτρεπεις στον εαυτο να πεφτει σε τετοιο επιπεδο για καποιον που προφανως δεν ξερει τι θελει.
Μην κοιτας, και εγω που σου λεω να μην νιωθεις ετσι, εχω νιωσει οπως ακριβώς το περιγραφεις απειρες φορες...!
Αλλα ξεπερασε το και προχώρα.
Εισαι πολυ γλυκια και νομιζω οτι η ζωη δεν θα μπορεσει να σου αντισταθει και θα σου χαρισει τελικα αυτο που ποθεις..!
BE HAPPY :D!

Σεπτεμβρίου 13, 2005 7:01 μ.μ.  
Blogger mazdoc said...

pegasus από τον τρόπο που γράφεις και μιλάς είμαι σίγουρος ότι όσο πιο πολύ σκύβεις το κεφάλι και πονάς τόσο πιο πολύ δύναμη παίρνεις, σηκώνεις το κεφάλι ψηλά και προχωράς...

Σεπτεμβρίου 14, 2005 8:20 π.μ.  
Blogger mazdoc said...

...το βλέπω στο βλέμμα του αβαταρ σου άλλωστε...

Σεπτεμβρίου 14, 2005 8:21 π.μ.  
Blogger Pegasus said...

@nina : Το γράμμα αυτό είναι παλιό... η ιστορία πια ξεχασμένη... τα λόγια τα κράτησα γιατί με κάνουν να θυμάμαι μέχρι πού μπορούν να φτάσουν τα αισθηματα μου... ;) Thanx for your nice words!

@mazdoc :
Αυτό πάντα προσπαθώ, πάντα! :) Welcome too!!!

Σεπτεμβρίου 14, 2005 4:42 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home