Les idées diluviennes

Τετάρτη, Οκτωβρίου 26, 2005

Τι σου είναι το ψυχολογικό!!!

Μιλούσα τις προάλλες με μια συμφοιτήτρια μου για την πρακτική που έρχεται με γρήγορα βήματα και που όσο κι αν ανυπομονούμε να την αρχίσουμε, άλλο τόσο μας φοβίζει γιατί τα ωράρια και οι απαιτήσεις φαίνονται τρελές. Μετά πιάσαμε συζήτηση για τις ειδικότητες και εκείνη πρότεινε πως το καλύτερο θα ήταν να διαλέξουμε ένα κλάδο που να μας κάνει να νιώθουμε καλά, να μη μας αρρωσταίνει. Κάθησα και σκέφτηκα λοιπόν πώς ένιωθα με την ύλη του κάθε μαθήματος και μπορώ να πω πως κάθε φορά έλεγα «τι ωραίο πράγμα αυτό το όργανο, αυτόν τον κλάδο θα ακολουθήσω» (σε όλα το είπα εκτός για την κυτταρολογίας :Ρ) κι έτσι ακόμη δεν έχω καταλήξει κάπου. Αν καθήσω να σκεφτώ την υγεία μου όμως, μπορώ να πω πως σε κάθε μάθημα είχα κι από ένα συμπτωμα που είχε σχέση με αυτό όταν μας το διδασκανε. Μου είχαν πει πως ίσως να γίνω υποχόνδρια μπαίνοντας στη σχολή και πως θα φοβάμαι τα πάντα. Δεν έγιναν έτσι τα πράγματα κι ούτε έχω περισσότερους φόβους. Το υποσυνείδητο είναι όμως φοβερά δυνατό.

Όταν κάναμε το μάθημα μικροβιολογίας πλέναμε όλοι ομαδικώς τα χέρια μας και 5 φορές μέσα στην ίδια ώρα. Εκτός από πλύσιμο των χεριών είχαμε υποστεί και πλύση εγκεφάλου για την υγειηνή.
Μετά, με το μάθημα αιματολογίας ημουν όλο με μια μύτη μπουκωμένη και το διαγώνισμα το έγραψα ενώ ψηνόμουν στον πυρετό και σπαρταρούσα... συνεχώς άρρωστη, σαν τους ανθρώπους που έχουν ανοσοποιητικό συστημα κατεδαφισμένο!
Ηρθε το μάθημα νευρολογίας κι εκεί έπεσε πολύ πολύ διάβασμα. Τόσο διάβασμα που κούρασα τα μάτια μου, και το ένα μου βλέφαρο άρχισε να ανοιγοκλείνει μόνο του. Σαν τικ ένα πράγμα. Σπασμούς που δε μπορούσα να ελένξω. Νόμιζα πως θα μου έμενε. Την επόμενη από το διαγώνισμα μου σταμάτησε κι εκείνο το πήγαινε-έλα του!!!
Αμέσως μετά αρχίσαμε το μάθημα ψυχιατρικής,όπου δεν αναλύαμε μόνο πάλι τα νεύρα, αλλά τα νεύρα μας κουρελιάστηκαν εντελώς. Τη βδομάδα του διαγωνίσματος αντι να διαβάζω έκλαιγα γιατί πίστευα πως δε θα τα κατάφερνα ποτέ. Καταθλιπτικός προσυνδρομος που το βράδυ μετά που είχα γεμίσει ατελείωτες κόλλες εξαφανίστηκε σ’ένα μπαράκι. Μια βδομάδα ακομή και θα είχα πέσει σε κανα τρένο μπροστά.
Ορθοπεδική-Ρευματολογία-Φυσιατρική... κάτι πονοκεφάλους που έπαθα!!! Είχαν οι μυς πίσω στον αυχένα γίνει κόμπο. Φυσικά είδα φυσιοθεραπευτή!!!
Καρδιολογία... τι όμορφη ύλη! Μόνο που τα ηλεκτροκαρδιογραφήματα είναι ακόμη αινίγματα για μένα!!! Ήπια ένα βράδυ έναν καφέ, ενώ το πρωι είχα πιει έναν άλλον... το κάνω συχνά αυτό. Εκείνο το βράδυ όμως η καρδιά μου είχε αποφασίσει πως ήταν η ώρα για χορούς και πανηγύρια κι εκεί που χτυπούσε με κανονικό ρυθμό βάραγε κι ένα χτύπημα αταίριαστο κι ένιωθα ταχυπαλμία! Αι στα κομμάτια να πάει ο καφές.
Πνευμολογία... τα πνευμόνια μου καλά είναι, αλλά όλο φτερνίζομαι γαμώτο! Είναι δυνατόν να πάθω ρινίτιδα φθινοπωριάτικα;;;

Τώρα τον έκανα τον υπολογισμό. Πλάκα έχει!!! Πάντως μάλλον δεν θα βασιστώ πάνω σ’αυτά τα συπτώματα-μικροπτέσματα για να διαλέξω την ειδικότητα! ;)

--------------------oOo--------------------

12 Comments:

Blogger cafegreco said...

Aυτό θα πει να σπουδάζεις
με πάθος!!!
Καλο!

Οκτωβρίου 26, 2005 6:31 μ.μ.  
Blogger KV said...

Γιατί δεν κάνεις ένα ελεκτροκαρδιογράφημα καθώς σκέφτεσαι τι θα ήθελες να κάνεις ;;; Δύο σε ένα.
Όμορφο ποστ, κάνε αυτό που σου λέει η καρδιά σου και ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ !

Οκτωβρίου 27, 2005 12:27 π.μ.  
Blogger Darthiir the Abban said...

Να κάνω μια πρόταση;
Δοκίμασε παιδιατρική.
Κάποτε θα πείς ότι τουλάχιστον βλέπεις μόνο νέες ζωές γεμάτες ενέργεια να κυνηγάνε την ζωή και όχι μαραζωμένους ανθρώπους να παραιτούνται. Κάποτε θα αναζοωγωνηθείς από αυτί.

Οκτωβρίου 27, 2005 3:24 π.μ.  
Blogger Despoina said...

:-)))
Πες μας τελικά τι διάλεξες!!!

Οκτωβρίου 27, 2005 3:44 μ.μ.  
Blogger Pegasus said...

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

Οκτωβρίου 27, 2005 9:50 μ.μ.  
Blogger Pegasus said...

@ KV + caffegreco : Όσο περνάει ο καιρός τόσο πιο πολύ λατρεύω αυτό που κάνω!!! :) Καλως ήρθατε παιδιά!!!

Για την παιδιατρική, Νταρθιιρ, το σκέφτομαι πολύ μιας κι έχω μια κάποια αδυναμία σ’αυτά τα τέρατα... αλλά δεν είναι εύκολο να δουλεύεις με μικρά, ειδικά όταν η καταστασή τους ειναι άθλια. Ψυχοφθόρο. Περιμένω να δω πως θα είναι όταν κάνω πρακτική. Ασε που έχω βάλει στο νου ειδικότητες σαν νεφρολόγος-παιδίατρος! :Ρ Τρέλα σκέτη!

Δέσποινα μου, με βλέπω σε κάτι που έχει σχέση με internal medicine, κλάδοι όπως ενδοκρινολογια, πνευμολογία, ρευματολογία, νεφρολογία όπως προείπα, καρδιολογία, κλπ... αλλά είμαι ακόμα τόσο μπερδεμένη που δεν ξέρω ακόμη ποια optional clerckships να διαλέξω... και οι επιλογές θα πρέπει να παρθούν σύντομα... βάσανο!!! ;)

Οκτωβρίου 27, 2005 9:51 μ.μ.  
Blogger Despoina said...

Don't worry, θα δεις,που θα σου έρθει από μόνο του, χωρίς να το πιέζεις... Αλλά αυτό για την παιδιατρική... Δουλέυω στο παιδιατρικό νοσοκομείο εδώ (ξέρεις πιο). Βρε Pegasus, μου πιάνεται η ψυχή κάθε μέρα... Περνάω έξω απ΄την μονάδα χημειοθεραπείας και τα βλέπεις, μωράκια, ψυχούλες βασανισμένες.
Τρελό respect γ' αυτό που κάνεις. Θέλει αγάπη και δώσιμο και ψυχή...

Οκτωβρίου 28, 2005 12:00 π.μ.  
Blogger Pegasus said...

θα δείξει... κι εμενα με πιάνει η ψυχή μου... τις προαλλες διαβαζα ενα αρθρο για το πως μπορεις να συνοδευεις και απαλυνεις τον πόνο γονιων που θα χάσουν ή εχασαν το παιδί τους και δάκρυσα... θέλει δύναμη το να βλεπεις παιδια που φαίνονται πιο γενναια και πιο δυνατα από σενα μπροστα στο θάνατο κι ας είναι άρρωστα.

Οκτωβρίου 30, 2005 10:29 π.μ.  
Blogger alombar42 said...

Υποθέτω οτι οι γιατροί δεν πρέπει να συμπάσχουν με τους ασθενείς - αναισθησία μέχρι το κόκαλο.
Δε γίνεται αλλιώς - δεν μπορεί ένας άρρωστος "εξ' επαγωγής" να κάνει καλά έναν πραγματικό άρρωστο.
Προσωπικά θα προτιμήσω αυτόν που εντελώς ψυχρά και κυνικά θα δει το πρόβλημα και θα το αντιμετωπίσει.
Αν υποκρίνεται λίγο εντάξει (σωπάστε δεν είναι τίποτα, απλά η σκορδομυτάση της νεφροδενδράσης χάνει 15 μποφώρ τη μέρα και με λίγη υπομονή θα το διορθώσουμε).

Η λογική μου λοιπόν λέει "διάλεξε τον κλάδο που σου προκαλεί τα λιγότερα συναισθήματα", απλά και μόνο για να μπορείς να ανταπεξέλθεις στις απαιτήσεις του.
Εκτός φυσικά κι αν εκπαιδευτείς σε έλεγχο συναισθημάτων ;)

Νοεμβρίου 15, 2005 3:21 π.μ.  
Blogger Pegasus said...

Άνοιξες μεγάλη συζήτηση.
Δεν πιστεύω πως ένας κυνικός και ψυχρός ανθρωπος μπορεί να βοηθήσει κάποιον να θεραπευτεί. Δε μπορεί ο ασθενής να σε αισθάνεται αδιάφορο για όσα του συμβαίνουν. Δε θα σε εμπιστεύεται γιατί δε θα αισθάνεται πως θες να τον κάνεις καλά ή τουλάχιστον να πεθάνει μες στην αξιοπρέπεια με όσο λιγότερο πόνο γίνεται. Κι όταν δε σε εμπιστεύεται, έχεις πολλές πιθανότητες να μη σε ακούσει σωστά και να μην κάνει σωστά τη θεραπεία, ή να μη σου τα πει όλα. Μια ασθένεια δεν είναι ένα όργανο που άρχισε να χάνει την βιολογική του λειτουργεία αλλά μια ενώτητα με πολλούς παράμετρους. Υπάρχουν τα πιστεύω του ασθενούς, το πώς βλέπει την ασθένεια του, πώς την καταλαβαίνει και πώς τη ζει. Δεν πρέπει ως επαγγελματίας να παίρνεις τη θέση του ασθενή και να γίνεσαι ψυχικό ράκος κάθε φορά που τον βλέπεις, αλλά θέλει συμπόνια και κατανόηση.
Πιστεύω λοιπόν πως δεν χρειάζεται ούτε ψυχρότητα, ούτε κυνισμός αλλά μάλλον ψυχραιμία και ειλικρίνεια. Και δε θέλει καθόλου υποκρισία.

Νοεμβρίου 15, 2005 7:00 μ.μ.  
Blogger alombar42 said...

Εν μέρει συμφωνούμε, αλλά μήπως τα περνάς όλα από ένα "ιδεαλιστικό-ρομαντικό" φίλτρο; Φοβάσαι μήπως σε πουν κυνική ή "στυγνή επαγγελματία";!

Στη ζωή του κανείς δεν χρειάζεται να είναι κυνικός, στη δουλειά του όμως...

Κάθε επαγγελματίας, έχει απώτερο στόχο την επιτυχία του. Υποθέτω οτι στους γιατρούς αυτή έρχεται όχι από θανάτους αλλά από θεραπείες (καλά και από διαφήμιση και από πλάγια μέσα, κλπ, αλλά παντού υπάρχουν τέτοιες καταστάσεις).

Αρα, ασχέτως συναισθημάτων, σκοπός είναι η θεραπεία: ο ασθενής πρέπει να γίνει καλά, με τον ταχύτερο και γενικά καλύτερο τρόπο. Αν αυτό απαιτεί συμπόνοια, εμπιστοσύνη ή όποιο άλλο "μέσο", ο σωστός γιατρός θα το προσφέρει (επειδή όμως δεν πρέπει να αναλώνεται ο ίδιος, πρέπει να υποκριθεί - όχι;).

Το ερώτημα ίσως είναι "αγιάζει ο σκοπός τα μέσα;" - στην προκειμένη περίπτωση παντως, ψηφίζω ναι (ας είναι πικρό το φάρμακο - να με κάνει καλά θέλω, όχι να με χορτάσει - αν πάλι έχει ζάχαρη για να με κοροϊδέψει, πάλι δεν θα το αρνηθώ).

Οσο για ψυχολογία, πίστευα και πιστεύω οτι είναι το πρώτο και ουσιαστικότερο στάδιο οποιασδήποτε θεραπείας (δεν υπάρχουν ασθένειες, υπάρχουν ασθενείς). Κάθε γιατρός οφείλει να είναι λίγο ψυχολόγος.

Εχμ... σε μερικές ταινίες, δε σου έχει τύχει να "ζείς" την περιπέτεια κάποιου ήρωα; Ξέρεις καλά οτι ο ηθοποιός υποκρίνεται, εσύ θα "επανέλθεις" μόλις τελειώσει η ταινία και τελικά΄οτι όλα αυτά είναι μια πλάνη. Αυτό όμως δεν μετριάζει ούτε τον ενθουσιασμό ούτε την εμπιστοσύνη σου.

Τελικά... που τραγουδάει αυτή η Συμπόνοια, να της σπάσουμε μια χιλιαδίτσα πιάτα;

:-)

Νοεμβρίου 16, 2005 6:10 π.μ.  
Blogger Pegasus said...

Ξέρω πάντως πως δε θα ήθελα ποτέ να φτάσω στο σημείο που να μη μου κάνει ούτε κρύο ούτε ζέστη ο χαμός ενός ασθενή. Κι όχι επειδή θα έχω αποτύχει στις προσπάθεις μου σαν επαγγελματίας αλλά επειδή θα έχει χαθεί μια ζωή.

Είμαι ίσως λίγο μαζόχα αλλά... :)

Νοεμβρίου 16, 2005 7:59 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home