Les idées diluviennes

Δευτέρα, Οκτωβρίου 31, 2005

θα 'ρθεις;

Όταν άρχιζουν τα όνειρα να πλάθονται μπροστά σε μάτια ανοιχτά μάλλον διψάνε πολύ γι'αυτό που θα ‘θελαν να βλέπουν. Δεν το κρύβω, διψώ. Γύρω προσφέρονται ένα σωρό ποτά που θα μπορούσαν να με μεθυσούν μέχρι να ξεχάσω αυτό που θέλω και να γελώ συνάμα. Δε θέλω να το ξεχάσω, έχω παραξενιά, θέλω το εκλεκτό... αυτό που εγώ θεωρώ εκλεκτό. Από την σκοπιά της υποκειμενικής μου αλήθειας, της υποκειμενικής αρέσκειας μου.

Ακούω μια μελωδία που αγαπάς και σκέφτομαι τρελά πράγματα. Δεν μπορώ καν να τα ομολογήσω. Θα σε φοβίσω. Το μόνο που μπορώ να πω ειναι πως, αν μια μέρα μου τη βιδώσει, μπορώ με το πρώτο χαρτί στο χέρι, να βρεθώ εκεί που θα έχεις ανοίξει τα πανιά σου. Εσύ δε μπορείς να το πεις για μένα. Μας βλέπω με κλάματα και χαχανητά και φωνές παιδικές γύρω, με σιωπή και ανάσες, με λευκά σεντόνια και λουλούδια, με κατσαρόλα και πρωινό καφέ, με μηχανάκι και τη μυρωδιά του λίβα.

Ίσως το μόνο που να θέλω να είναι το άγγιγμα σου. Να το νιώσω, να το μάθω, να μην το αναζητώ άλλο. Να λυθεί το αίνιγμα και να ελευθερωθώ. Να μαθω τι είναι δυο μυαλά και δυο σώματα που σκέφτονται ταυτόχρονα το ίδιο πράγμα και μόνο αυτό, χωρίς να τους αποσυγκεντρώνει τίποτε άλλο. Κι αυτό που σκέφτονται να το θέλουν τόσο πολύ που τα χρώματα, τα σχήματα, ο χώρος και ο χρόνος να χάσουν κάθε διάσταση. Να ενωθούν οι σκέψεις κι ας είναι να διαλυθεί το όνειρο το πρωί. Κι αν δε δυαλύθει από αυτή την έκρηξη, να αλυσοδεθούν αιώνια οι σκέψεις για να κοιτάνε πάντα προς την ίδια κατευθυνση.

Κοιτώ από το παράθυρο το πόσο έχει κρυώσει ο ουρανός και πόσο έχει κοκκινήσει ο δρόμος. Το δροσερό μου γυμνό μπράτσο καταλαβαίνει πως ο πόνος που προκαλούν οι -3 βαθμοί που κουβαλάει η ηλιαχτίδα το έχουν καρφωμένο ακόμα σε αυτόν τον τόπο που αγαπώ αλλά που δεν μου είναι αρκετός όσο κι αν είναι απέραντος. Τουλάχιστον μέχρι το καλοκαίρι. Για μετά βλέπουμε. Ποτέ δεν ήξερα και σχεδιαζα το μέλλον μου. Ίσως γι’αυτό να φταίνε οι γονείς μου που πάντα κάνανε αυτό που πιστεύανε πως ήταν καλύτερο τη στιγμή που έπρεπε, χωρίς να φοβηθούν να αφήσουν οτι είχαν χτίσει για να ξαναχτίσουν κάπου αλλού. Τρεις φορές έγινε αυτό και αν χρειαστεί κάποτε θα το ξανακάνουν.

Ψέμα θυμίζεις, σα ψέμα φαντάζεις... ψέμα είσαι; Δεν ξέρω πια αν υπάρχεις ή αν μόνη μου σ'έφτιαξα. Μόνο ένας τρόπος απομένει για να καταλάβω. Εγώ θα έρθω. Θα'ρθεις;


_____________________________

Ekeinh h mikrh akrh ths psyxhs mou, h monoshmanth, dexotan thn pio atakth kai apiasth elpida san oneiro, poses fores? 8a 'r8eis?
Ki emene aboulh kai ypomonetikh kai karterikh kai alalh, mesa ston kyklo ths zwhs, san skia.
...

8a 'r8eis? Deila ki apla kapoia bradia, etsi, na sfyrikseis ton mikro apohxo ths kardias mou, to nohma kai ton skopo ths anasas mou.
8a 'r8eis? San th broxh arga arga, san taraxh kapoia nyxtia na me ksypnhseis.
8a 'r8eis?
Isws.
Isws oxi.
Poios kserei?

...

8a 'r8eis, san ta louloudia se polyxrwmh giorth, thn agkalia sou 8a zhtas kai 8a dakryzeis. Dakrya siniala, pou 8a 'prepe na drosizoune to kapsimo tou ponou, ki ystera pali 8'armyriseis thn elpida, gia na 'r8eis n'anazhthseis th galhnh.

...

8a 'r8eis, 8arrw, giati etsi ftanoun kapote oi xamenes oi agapes ston paradeiso. Ena blemma pou trabaei parapera...
8a 'r8eis, 8arrw, gia na mh xaseis th stigmh prin fygei, prin xa8ei, prin pe8anei.
Oneireuomai thn teleiothta tou deilinou mazi sou.

[Lyriko (apospasma) - Paris Stamelos]

--------------------oOo--------------------

10 Comments:

Blogger Black Pearl said...

Σ' ευχαριστώ.

Οκτωβρίου 31, 2005 12:31 μ.μ.  
Blogger Pegasus said...

Egw xairomai pou blepw ksana xamogelasth sou fwtografia sto profile sou! :))) Kai pou ksanagrafeis sto blog sou!

Na 'sai kala!

Νοεμβρίου 01, 2005 12:15 μ.μ.  
Blogger Despoina said...

Πόσο μου άρεσε αυτό το κείμενο, δεν μπορείς να φανταστείς!!

Νοεμβρίου 01, 2005 1:53 μ.μ.  
Blogger Ο Φοβερός said...

H kaliteri lisi: meet half way :-)

Νοεμβρίου 01, 2005 10:35 μ.μ.  
Anonymous ianus said...

Θα περιμενω να 'ρθεις, με καιει φωτια
σκορπαει ο αερας τις σταχτες ψηλα
οι ψυχες που φλεγονται, αναμμενα κερια
Θα περιμενω να 'ρθεις, με καιει φωτια

Νοεμβρίου 02, 2005 9:23 μ.μ.  
Blogger scorpina said...

Καλημέρα από την Αθήνα...

Θέλει θάρρος η ζωή και αγάπη...

Σου έυχομαι να αποκτήσεις και τα δυο....(Μακάρι ήδη να τα έχεις.).

Νοεμβρίου 04, 2005 2:11 π.μ.  
Blogger Pegasus said...

@Despoina : Ισως επειδη είμαι κι εγω μια drama queen! :Ρ :D merci!

@Φοβερός : Φοβερή λύση αλλά μόνο για λίγο κρατάει...

@ianus : Από που τους ξέρω αυτούς τους στίχους; Δε θυμάμαι ποιος έχει γράψει αυτά τα όμορφα λογάκια.

@Σκορπίνα :
Θέλει.
Σου εύχομαι να σου παρουσιαστει σε όλες τις μορφές της!

Νοεμβρίου 05, 2005 2:53 μ.μ.  
Anonymous ianus said...

Πηχαζουλινι τους ξεχασες...;
Βασιλης ειναι :Ρ

Περασε ο χειμωνας
Περασε ο χειμωνας με βολτες πολλες
πανω στις γραμμες, σκυβω ν'αφουγκραστω
Φυσαει ο αερας
Φυσαει ο αερας και παιρνω στροφες
σ'αυτο που ημουν χτες, παλι ακροβατω

Νοεμβρίου 05, 2005 10:32 μ.μ.  
Blogger scorpina said...

Όχι μόνο σε μένα, αλλά και σε σένα!

Καλά διαγωνίσματα Πήγασέ μου!!!!

Νοεμβρίου 08, 2005 2:22 π.μ.  
Blogger ΠΡΕΖΑ TV said...

NA'ΣΤΕ ΚΑΛΑ ΠΑΙΔΙΑ.ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΤΕ.ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΟΥ.ΕΥΤΥΧΩΣ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΚΟΜΗ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΣΚΕΠΤΟΝΤΕ ΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΑ,ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΑ,ΠΟΙΗΤΙΚΑ...ΤΕΛΙΚΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΚΟΜΗ ΕΛΠΙΔΑ ΟΣΟ ΘΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΤΟΜΑ ΠΟΥ ΓΡΑΦΟΥΝ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΨΥΧΡΟ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ ΙΝΤΕΡΝΕΤ.ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.

Νοεμβρίου 09, 2005 6:57 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home