Les idées diluviennes

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 15, 2006

«...να κοιμηθώ στο πάτωμα, να κλείσω και τα μάτια...»

Τα σαββατοκύριακα που πηγαίναμε στην γιαγιά και στον παππού μικρά, έβρισκα ευκαιρία τα μεσημέρια που έπρεπε να κάνουμε όλοι σιέστα να ξαπλώνω δίπλα από το κρεβάτι τους. Είχα βρει την δικαιολογία πως τάχα δεν χωρούσα να κοιμηθώ στο κρεβάτι μαζί τους και πως δεν ήθελα να πάω στο μέσα δωμάτιο γιατί ήθελα να με νανουρίσει η τηλεόραση. Ήταν ψέμα και η γιαγιά μου το είχε καταλάβει. Με κατσάδιαζε λίγο γιατί έλεγε πως θα κρυώσω κάτω αλλά μου έδινε μια πολύ λεπτή κουβερτούλα και με άφηνε. Το έκανα και στο σπίτι μας αλλά εκεί με το που με έπαιρνε χαμπάρι η μητέρα μου, με φώναζε «ξεσκονόπανο» κι έτσι σηκωνόμουν αμέσως.

Μου άρεσε να έρχομαι σε επαφή με το πάτωμα. Απλωνόμουν όσο πιο πολύ μπορούσα, να αγγίζει όσο πιο πολλή σαρκα γινόταν κάτω. Να νίωθω την δροσιά του και την σκληράδα του. Να ισιώνει η μέση κι ας πονάει λίγο. Να κοιτώ κάτω από το κρεβάτι και να σκέφτομαι πως υπάρχουν μέρη και άνθρωποι στην γη που δεν θα δούν ποτέ τον ήλιο, που δεν θα φωτιστούν ποτέ, που μένουν στην σκιά πάντα. Να κοιτώ πόσο μακριά είναι το ταβάνι, λευκό και άδειο, να περιμένει να γράψω με την φαντασία μου όπως σε μια κόλλα χαρτί τις ιστορίες που θέλω να ζήσω. Να θυμηθώ και να βάλω σε σειρά τα «γιατί;» μου.
Μερικές φορές είχα την ίδια σχέση και με τους τοίχους. Στης άλλης γιαγιάς το σπίτι. Ξαπλωμένη καθετα στο κρεβάτι, ο πισινός να κοιτάει τον τοίχο και τα πόδια να είναι προς τα πάνω ακουμπισμένα στο τοίχο. Απο τον μυρό έως την φτερνα. Αν δεν το έχεις κάνει ποτέ, δοκίμασέ του. Είναι πολύ ξεκούραστη στάση. Απλά χαμογελούσα. Ναι, σαν χαζοχαρούμενο.

Δεν κοιμόμουν εύκολα τα μεσημέρια όμως. Δεν κοιμόμουν καθόλου. Εκανα πως κοιμόμουν. Νόμιζα πως έχανα τον χρόνο μου. Πάλι αυτή η τρεχάλα πίσω από τον χρόνο. Τώρα νιώθω πως μου λείπει ύπνος και όποτε μπορώ ξεκλέβω χρόνο για να κλείσω τα μάτια. Θα κάνω σήμερα όσα μπορώ, και αύριο το ίδιο. Να βιαστώ; Πίσω από τι να τρέξω; Τη ζωή ίσως;

Τώρα ξάπλωσα και χάιδεψα με την παλάμη τον τοίχο δίπλα στο κρεβάτι. Η αφή μου είναι τελικά πολύ αγαπημένη αίσθηση. Κάθομαι και σκέφτομαι πως «το όνειρό μου ξαποσταίνει σε κάποια θάλασσα που ο ήλιος τη ζεσταίνει». Βαρέθηκα τον χειμώνα. Κι ας δεν ήταν βαρής. Πώς μ’αρέσει να χώνω τα βρεγμένα πόδια μου στην άμμο και να τα τριβω. Να κολλάει η άμμος και μετά να στεγνώνουν τα πόδια σκονισμένα. Πώς μ’αρέσει να νιώθω το αλάτι να τραβάει τις τρίχες στο μπράτσο. Πώς μ’αρέσει να νιώθω τα μαλλιά να στεγνώνουν στους ώμους. Τις αγκαλιές, το φιλί, το ρίγος. Και τα "γιατί;" που μου τσιτώνουν το μυαλό.

Σε πολλά «γιατί» δεν υπάρχει απάντηση... κι αυτό είναι που μας μετατρέπει τα μικρά μας ερωτήματα σε μεγάλες έμμονες ιδέες. Αλήθεια, γιατί ήρθα εδώ; Γιατί δε με ρώτησαν; Γιατί πρέπει να έρχομαι και να ξαναφεύγω; Κι άμα θέλω να μείνω, δε θα μου προσφέρει κανείς αυτή την ευκαιρία; Γιατί ακούω περισσότερο την καρδιά μου όταν πρέπει να ακούσω τις εντολές της λογικής και δρω με το μυαλό όταν πρέπει να αφήσω την καρδιά να με κυριέψει και οδηγήσει εκεί που θέλει; Γιατί συνεχίζω να παιδεύω τον εαυτό μου και να φέρομαι σωστά με ανθρώπους που θα έπρεπε να φτύνω; Γιατί άλλοι μου αποκαλύπτουν πολύ αργά την αξία τους; Γιατί ξεγυμνώνω την ψυχή μου; Γιατί ψάχνω την ειλικρίνεια; Γιατί ΣΕ ψάχνω; Θέλω να ελπίζω πως θα σε βρω...κάποτε, θα σε βρω...

Καλοκαίρι, σου’ρχομαι.

--------------------oOo--------------------

10 Comments:

Blogger Nyktovatis said...

Τα καλοκαίρια μόνο ξέρουν

Να μας γλυκαίνουν τους καιρούς

Κι όσα τα δυο μας μάτια θέλουν

Αυτά μας κάνουν κυνηγούς


..."Μη φυγεις", του Βασιλη

Φεβρουαρίου 16, 2006 1:53 π.μ.  
Blogger Black Pearl said...

Με ενέπνευσες και έβγαλες συναισθήματα από μέσα μου που τα είχαν πλακώσει χιλιάδες ξεσκονόπανα... ότι γράφω σήμερα στο αφιερώνω οχι για κάποιο άλλο λόγο αλλά γιατί πραγματικά νιώθω πως έτσι πρέπει.

Φεβρουαρίου 16, 2006 4:55 π.μ.  
Blogger βροχούλα said...

χεχε
δεν είσαι η μόνη που έχεις αυτή τη σχέση με το πάτωμα ;-))

"Γιατί ακούω περισσότερο την καρδιά μου όταν πρέπει να ακούσω τις εντολές της λογικής και δρω με το μυαλό όταν πρέπει να αφήσω την καρδιά να με κυριέψει και οδηγήσει εκεί που θέλει; Γιατί συνεχίζω να παιδεύω τον εαυτό μου και να φέρομαι σωστά με ανθρώπους που θα έπρεπε να φτύνω;"

επίσης δεν είσαι η μόνη που έχεις αυτές τις απορίες...
πάντως στο χέρι μας είναι να αλλάξουμε!

Φεβρουαρίου 16, 2006 8:19 π.μ.  
Blogger Mourning Blade said...

συνεχίζεις να ασχολείσαι με ανθρώπους που θα έπρεπε να φτύνεις γιατί θέλεις να τους πιστέψεις. Αλλά κι αυτοί έχουν τον τρόπο τους όμως (been there, done that). Θα φτάσει η μέρα που θα σου αποκαλυφθεί η αλήθεια σε όλο της το μεγαλείο και ότι δικαιολογίες ή ιστορίες κι αν ακούς πια δεν θα σε αγγίζουν. Γιατί τότε ΘΑ ΞΕΡΕΙΣ (όχι,ακόμα δεν ξέρεις, είσαι καλόπιστη γαμώ την πουτάνα μου!). Σήκω από το πάτωμα όμως, θα παγώσει ο κώλος σου!

Φεβρουαρίου 16, 2006 8:29 π.μ.  
Blogger moonshine said...

Γλυκιά μου Αναστασία..Σιγουρα θα βρεις αυτό που ψάχνεις...Δεν κάνεις κατι κακό ονειρεύσαι και πιστεύεις σε καταστάσεις και άτομα..Το μόνο κακό είναι ότι πληρωνουμε πολυ ακριβά το τίμημα σε τέτοιες διαδικασίες όταν τα πραγματα δεν είναι όπως τα φανταστήκαμε...
θσ ερθει το καλοκαίρι πριν καν το καταλάβεις... και επιτέλους θα έρθει και η στιγμη που θα τα πούμε από κοντά καλη μου "συντοπιτισσα"..
εύχομαι να σου πάνε όλα όμορφα στη ζωή σου...να μη χρειάζεται πλεόν να ψάχνεις τίποτα..απλά να τα έχεις..

Φεβρουαρίου 16, 2006 9:13 π.μ.  
Blogger Pegasus said...

@Nykto:
Ή μας γλυκαίνουν ή μας αφήνουν να αναρωτιόμαστε
"ποιός το ξέρει
κι αν μας βρει μαζί και το άλλο καλοκαιρί..."

@Κωστή: Πάλι ευχαριστώ... μόνο ευχαριστώ μπορώ να σου λέω εσένα! :))))

@Βροχούλα: Απόψε στρωματσάδα στο σαλόνι για αλλαγή; ;)

@Κλαψολεπίδα: Ξέρεις δεν ξέρεις, όπως λες είναι να θες να το πιστέψεις...
Μερικοί δίνουν περισσότερες ευκαιρίες στους ανθρώπους γύρω κι άλλοι λιγότερες. Μάλλον είμαι το πρώτο! (γμτ!)

@Moonshine:
Η ίδια ευχή πάνω σου... :) Καλώς μας βρήκες!

Φεβρουαρίου 16, 2006 6:54 μ.μ.  
Blogger hopkins said...

Έρχεται σιγά σιγά το καλοκαίρι... :)
Και μαζί με αυτό έρχεσαι και εσύ στα πάτρια εδάφη! Κοντά μας. :)

Φεβρουαρίου 16, 2006 10:14 μ.μ.  
Blogger alombar42 said...

Αν καταφέρεις να κόψεις τη γκρίνια, να δεις που όλα θα φαίνονται πιο όμορφα ;)

Φεβρουαρίου 17, 2006 7:13 π.μ.  
Blogger Nyktovatis said...

Ma gkrinia einai diakaiwma tou ka8enos... Arkei na mh ginetai stash zwhs!

Φεβρουαρίου 17, 2006 10:37 π.μ.  
Blogger Pegasus said...

@hopkins: Ναι, δεν γλιτώνετε... σας έρχομαι πάνω! ;)

@αλομπαρ: Επειδή έχεις δίκιο...
"Ξύπνησα κεφάτη το πρωί
Έδιωξα από πάνω μου την γκρίνια
Έγιναν τα μάτια μου λουστρίνια
Πήρα τη ζωή μου απ' την αρχή..." :))

@Νυκτοβάτης: Υπάρχει μια έρευνα που έδειξε πως λόγω κάποιων ουσιών που εκκριγνονται στον αντρικο οργανισμό όταν ένας άντρας αρρωσταίνει, γκρινιάζει πιο πολύ! (άσχετο αλλά πολύ γέλασα όταν έμαθα πως μερικοί επιστήμονες προσπαθούν να μας πείσουν πως αυτή η γκρίνια είναι φυσιολογική... :Ρ μερικές φορές τώρα που το σκέφτομαι όταν αρρωσταίνω μοιάζω με άντρα! λολ!)

Φεβρουαρίου 17, 2006 5:29 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home