Les idées diluviennes

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 16, 2005

Ρετρό

η μελαγχολία ενός ακορντεόν φέρνει πάντα χαμόγελα...



________________________________
Δε ζήτησα πολλά για τις μικρές μας ευτυχίες, ποτέ δεν ονειρεύτηκα πολύπλοκα πράγματα...

--------------------oOo--------------------

4 Comments:

Blogger Mourning Blade said...

μμμμμ, καλησπέρα!

Δεκεμβρίου 16, 2005 6:50 μ.μ.  
Blogger Gurgo said...

Εάν το ακορντεόν παίξει έναν ταγκό – άνοιξε το καρδιά σου και θα μάθεις ότι είναι πιο σαν μόνο μουσική! Είναι ποίημα, μία κραυγή της ψυχής, μία εικόνα του ανθρώπου που παιξει!

Δεκεμβρίου 17, 2005 7:26 π.μ.  
Blogger Pegasus said...

@Mourning Blade:
Καλησπέρες κι από εδώ... καλό σαββατοκύριακο!

@Gurgo:
Καταλαβαίνω απόλυτα τι λες... όσες φορές βάζω μουσική νιώθω πως σε κάθε κύτταρο μου πιάνει μια φουρτούνα... η κάθε νότα μου μιλά... ιδιαίτερα στο φλαμένκο και το τάνγκο και τους τσιγγάνικούς ρυθμούς.
Με αυτό το τραγουδάκι όμως με βλέπω σε μηχανάκι παρέα με μια αγκαλιά! :)

Δεκεμβρίου 17, 2005 12:48 μ.μ.  
Blogger alombar42 said...

Εχει και λίγο ακορντεόν, αλλά
αφιερώνεται εξαιρετικά κυρίως επειδή έχει άφθονο κέφι :)

Δεκεμβρίου 19, 2005 5:48 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home