Les idées diluviennes

Τρίτη, Ιανουαρίου 17, 2006

ζω

Τις προάλλες περπατούσα στον ασυνήθιστα για Γενάρη μήνα ζεστό ήλιο με ένα υπέροχο τίποτα και τον άνεμο αγκαλιά, ανοιχτό το παλτό να χτυπιέται το στήθος και να τραμπαλίζεται το λυτό κασκόλ μπροστά. Τα μάτια μου έκλειναν νυσταγμένα κι ας είμαι απόλυτα ξεκούραστη μέσα μου.

Είναι που μάλλον έρχονται στιγμές στη ζωή μας που νιώθουμε πλήρεις κι ας έχουμε ακόμη να ανακαλύψουμε και να κατακτήσουμε πολλά, κι ας δεν μας έχουν κατακτήσει ακόμη. Ξεχειλίζεις από πάθος, θες να δεις αγάπη, αλλά δε νιώθεις πως πρόκειται να εκραγείς αν δεν βρεις τώρα τον άνθρωπο για να τον λούσεις με όλη σου αυτή την θέρμη. Όποιος το θελήσει, ξέρεις πως θα σταθεί δίπλα σου να βραχεί μέχρι το κόκκαλο απ'αυτή την πλημμύρα σου. Η αναμονή είναι γλυκιά.

Είναι που υπάρχουν στιγμές που δεν είμαστε ερωτευμένοι. Ή λάθος. Είμαστε... με την ζωή. Δεν σκεφτόμαστε την δυσκολία κάποιων καταστάσεων πιά, κλείσανε όλοι οι κύκλοι ταυτόχρονα και μόλις άνοιξαν καινούριοι. Όταν κάτι διαρκεί πολύ παραμένοντας στάσιμο ή και κάνοντας μερικά βήματα πίσω ή διστάζοντας να τρέξει, κουράζει. Πίσω-μπρος, ανακατεύονται όλα. Ανακατεύεσαι και ο ίδιος σαν ένα στομάχι σε τρικυμία. Και αποφασίζεις να δώσεις ένα τέλος. Η ίδια η φύση δεν μπορεί να το χωνέψει πως της πας κόντρα, πως για λίγο έγινες πιο δυνατή απ'αυτή και σε μια ύστατη προσπάθεια σου θυμίζει την ύπαρξη της κάνοντας σε να ανακοντυλιαστείς όσα έζησες. Όλα σου φαίνονται πικρά αλλά ο νέος κύκλος σου προσφέρει πορτοκαλάδα και γλυκαίνεις... και θυμάσαι το γεύμα που σου έδωσε πριν η ζωή σαν θαύμα.

Έχω ερωτευτεί ποτέ πραγματικά; Δεν ξέρω, ίσως μια φορά.
Θα μάθω, δεν ψάχνω.
Θα μάθω, θα'ρθει.
Αυτό θα'ρθει.
Ίσως φταίει που δεν έχω προλάβει ακόμη να δεθώ με ένα μέρος, ένα σπίτι.
Όλο φεύγω.
Ποτέ δεν αγαπησα τις αποστάσεις.
Όλο φεύγω.

Είναι τα χρόνια σαν πορτοκάλια που τα στίβεις και μεθάς...
Δεν στίβω πια το μυαλό μου... το αφήνω να μεθά, με οδηγεί καλύτερα έτσι.

--------------------oOo--------------------

10 Comments:

Blogger Nyktovatis said...

Ερωτευμενη.

Ερωτευμενοι.

Ερωτευμενος. Με τη ζωη - οπως κι εσυ - και συναμα μ'ολα τ'αλλα.
Με τη ζωη. Και συναμα με σενα.

Εισαι η ζωη μου. Εισαι η αγαπη. Ερωτας με μια σταγονα αμφιβολιας.
Και παντα εκει, η αποσταση. Κρυα και γκριζα. Απολυτη.

Ας ηταν διαφορετικα. Ας ανετειλλε ο ηλιος απο την ανατολη - ναι, απο την ανατολη - για μια μονο φορα...

Ιανουαρίου 17, 2006 8:38 μ.μ.  
Blogger Darthiir the Abban said...

O έρωτας έρχεται πάντα από μόνος του, αλλά είναι σαν το κρασί. Αν δεν παλιώσει, δεν νοστιμίζει....

Ιανουαρίου 18, 2006 4:28 π.μ.  
Blogger Isixiaa said...

φύλαξε στο μυαλό σου μια μικρή εικόνα για να την κάνουμε κάποια στιγμή πραγματικότητα...

παραλία θεσσαλονίκης με παλτό και σκουφί,χέρι χερι,να περπατάμε και να μιλάμε για τη ζωή και την αγάπη..έτσι όπως και οι δύο τα βλέπουμε...

Ιανουαρίου 18, 2006 10:02 π.μ.  
Blogger Despoina said...

Έτσι, ακριβώς, όπως το λες. Μ' αρέσουν πολύ αυτές οι μέρες, και οι στιγμές τους! Μ' αρέσουν, γιατί είναι γεμάτες από ελπίδα και όνειρα και πιθανότητες, αμέτρητες πιθανότητες...

Ιανουαρίου 19, 2006 10:37 π.μ.  
Blogger Pegasus said...

@Nyktovatis: Κοίτα καλύτερα... ο ήλιος δεν ξεχνά να βγει ποτέ και είναι πάντα συνεπής στα ραντε΄βού του... απλά πρέπει να κοιτάς στην ανατολή... την δική σου ανατολή...

@Darthiir: Και πόσο πρέπει να μεθύσουμε; ;)

@Isixiaa: Όποια παραλία κι αν μας βρει, χέρι-χέρι θα την διανύσουμε... όπου κι αν βρεθείς, όπου κι αν είμαι... να προσέχεις μικρή μου...

@Despoina: Ας κρατήσουν αυτές οι στιγμές κι άλλο... κι άλλο... :)))

Ιανουαρίου 19, 2006 10:39 μ.μ.  
Blogger scorpina said...

Ετσι ακριβως σκεφτομαι κι εγω.

Νομιζω οτι εχω ερωτευτει μονο μια φορα και αναμενω τη δευτρη με μεγαλη χαρα. δε ξερω αν συμβει. Μ αρεσει να κοιμαμαι με τη σκεψη οτι θα ρθει κι οτι θα ειναι τοσο δυνατο το συναισθημα που θα με καταστησει αδυνατη να του αντισταθω...

Ιανουαρίου 20, 2006 4:20 π.μ.  
Blogger Darthiir the Abban said...

Μέχρι τέλος κορίτσι μου...
Μέχρι να πέσεις κάτω λιάρδα και μετά μόλις συνέλθεις να ξαναρχίσεις πάλι και ξανά και ξανά και ξανά...

Ιανουαρίου 20, 2006 9:24 π.μ.  
Blogger Pegasus said...

@scorpina: θα συμβεί μόνο αν το θες... :)
"θα ειναι τοσο δυνατο το συναισθημα που θα με καταστησει αδυνατη να του αντισταθω..."
Με τα μούτρα να πέσουμε! :))))

@νταρθιιρ: θα το θυμάμαι, καμηλιέρη μου... θα το θυμάμαι. ;)

Ιανουαρίου 21, 2006 8:42 π.μ.  
Blogger ΠΡΕΖΑ TV said...

Eρωτευμενη;Δεν θα το μαθεις ποτε παρα μονο οταν τα χρονια περασουν και βρεθεις τελικα με τους "απεναντι" κουβεντιαζοντας για ολα αυτα που περασαν...

Ιανουαρίου 22, 2006 5:55 π.μ.  
Blogger Black Pearl said...

Elle se penche sur moi...

Elle se penche sur moi
Le coeur ignorant
Pour voir si je l'aime
Elle a confiance elle oublie
Sous les nuages de ses paupières
Sa tête s'endort dans mes mains
Où sommes-nous
Ensemble, inséparables
Vivants vivants
Vivant vivante
Et ma tête roule en ses rêves


Paul Éluard

Ιανουαρίου 30, 2006 6:49 π.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home