Les idées diluviennes

Σάββατο, Μαΐου 06, 2006

"κάτω απ'τη φούστα του Δερβίση"

Πόδια πρησμένα.
Μάτια που τσούζουν.
Αυχένας τσιτωμένος.
Μαζί συμπτώματα κούρασης.
Κι η ανάσα ακόμη θαρρείς πως χρειάζεται τόση προσπάθεια που σκέφτεσαι να μην πάρεις την επόμενη.
Τα αποθέματα σου τα έχεις καταναλώσει.
Κλείνεις τα βλέφαρα. Φαντάζεσαι τον αιώνιο ύπνο.
Τρόμος.
Σηκώνεσαι τιναγμένος γιατί αδυνατείς να πιστέψεις την μόνη αλήθεια που γνωρίζεις για όλους όσους συναντάς, γνωστούς και άγνωστους, και για όσους δε θα συναντήσεις ποτέ.
Αναπόφεκτο το τέλος.
Ερχόμαστε με μια ημερομηνία λήξης στην τσέπη.
Θεατές στο τέλος των άλλων, πιο συχνά κλαίμε.
Για ποιον;
Για κείνον που έφυγε; Για μας, επειδή η ζωή μας θύμησε ξανά τον δικό μας επικείμενο θάνατο;

Μερικά φαγητά που αγοράζεις μπαγιατεύουν πριν την ημερομηνία που γράφει το κουτί.
Το σημαντικό μάλλον είναι πως πρέπει να αποφασίσεις:
Θες να σαπίσεις πριν την ημερομηνία λήξης σου ή θες να σβήσεις μαζί της;

--------------------oOo--------------------

12 Comments:

Blogger ΠΡΕΖΑ TV said...

Δεν μπορουμε να αποφυγουμε κατι για το οποιο ειμαστε εξαρχης προορισμενοι.Ειναι αναποφευκτο.

Μαΐου 06, 2006 2:33 μ.μ.  
Blogger The Passenger said...

Αρκετές φορές δεν κοιμάμαι επειδή φοβάμαι να κοιμηθώ.Αυτό ακριβώς που γράφεις.Ευτυχώς που το ανθρώπινο σώμα έρχεται με κάποια αυτόματα - θέλεις δεν θέλεις θα κοιμηθείς, και αυτό είναι κάποια λύτρωση.

Αναρωτιέμαι αν κάποιοι άνθρωποι είναι τόσο σίγουροι για το μετά που πραγματικά δεν έχουν κανένα πρόβλημα να το σκέφτονται και ούτε καν τινάζονται.Αυτοί είναι οι πιο τυχεροί στο κόσμο.

Μαΐου 07, 2006 2:58 μ.μ.  
Blogger thegypsy said...

Θέλω να ζήσω στο έπακρο τον χρόνο που έχω κι έστς κιαν φτάσω κάποια στιγμη να σαπίζω να ξέρω ότι δεν έφτασα ώς εκεί βουλιάζοντας αλλά κολυμπώντας με όλη μου την δύναμη...
Όταν αναλώνεσαι στο τέλος χάνεις τη μαγεία της αρχής αλλά και της διάρκειας...
Καλημέρες :)

Μαΐου 08, 2006 9:04 π.μ.  
Blogger Nyktovatis said...

Η υπαρξη, οπως την εχουμε ορισει στα πλαισια της δικης μας αντιληψης και με τους περιορισμους μιας αλλης εννοιας, που λεγεται ανθρωπινη νοηση, εμπερικλειει μεσα στα αλλα και δυο βασικους ορους. Αρχη και τελος. Χωρις αυτα τιποτα δε θα ταν αυτο που ειναι τωρα. Κανενα συναισθημα κανενα γεγονος, καμια εκφανση της ζωης και της καθημερινοτητας μας. Τα πιο βαθια συναισθηματα πηγαζουν απο το φοβο του τελους και πολλες φορες μια αρχη ειναι στα ματια μας κι ενα μικρο θαυμα. Γι' αυτο λοιπον αν και βρισκομαι ακομα σε ηλικια που δεν μπορω να φανταστω πως μπορει να υπαρξει ενα τελος, νομιζω πως χωρις αυτο το τελος, χωρις το θανατο, δε θα υπηρχε ευτυχια. Δε θα υπηρχε πραγματικη αγαπη.

Μαΐου 08, 2006 11:10 π.μ.  
Blogger alombar42 said...

Ψιτ, κοντεύει το καλοκαίρι. Λίγες μέρες μείνανε!

Με άλλα λόγια, έφαγες το γάιδαρο και γκρινιάζεις για την ουρά;

Do you like mademoiselle the Greece?

:)

Μαΐου 08, 2006 1:35 μ.μ.  
Blogger Pegasus said...

@πρέζα tv :
Τα έχει πει καλά και η κλαψολεπίδα εδώ.
http://lifeis.wordpress.com/2006/04/28/280406a/

@the passenger :
Ακριβώς αυτό που ήθελα να πω κατάφερες και το συνόψησες μέσα σε λίγες σειρές. Ευχαριστώ.

Όσο για όσους είναι σίγουροι, τους ζηλεύω κι εγώ.
Ένα όμορφο βιβλίο που σε κάνει να βλέπεις τον θάνατο κατάματα χωρίς να τον φοβάσαι είναι το «Μέσα από το σκοτεινό καθρέφτη» του Jostein Gaarder.

@the gypsy :
Καλησπέρες! :) Και πολλά καλωσορίσματα!!!!!
Ναι, έτσι πρέπει.
Και αφού υπάρχει ένα τέλος, ας κάνουμε ότι μπορούμε για να αφήσουμε κάτι πίσω μας που να έφερε καλό ή και να συνεχίζει το καλό έμμεσα από τις περασμένες πράξεις μας.

@νυκτοβάτης :
Αν θεωρήσουμε πως η ζωή είναι ένας κύκλος, η αρχή και το τέλος της ίσως τελικά να ζούνται με τον ίδιο τρόπο.

Ψάχνουμε το νόημα της ζωής και ίσως γι’αυτό να ζούμε. Επειδή το ψάχνουμε. Αν καταλάβουμε γιατί υπάρχει η αρχή και το τέλος μας, ίσως η ζωή να μην έχει πια νόημα ύπαρξης.

Μια ευχή μου που δε θα πραγματοποιηθεί αλλά που την κουβαλώ πάντα μέσα μου είναι να μην βλέπει κανένας γονιός το παιδί του να αφήνει την τελευταία του πνοή. Τότε δεν πεθαίνει ένας άνθρωπος αλλά τρεις.

@alombar :
25 μέρες μόνο. Λες να αγοράσω τσατσάρα και να σπάω κάθε της δοντάκι κάθε μέρα που περνά;
Και δεν γκρινιάζω. :Ρ Απλά με πιάσανε τα υπαρξιακά μου προβλήματα!!!
Ισως να φταίει που καθημερινά βλέπω πως η δουλειά μου θα είναι να παλεύω το αναπόφεκτο.
Αρχίζω να ξαναορίζω την εργασία μου και να θεωρώ πως σκοπός της είναι περισσότερο να καλυτερεύσω την ποιοτητα ζωής και να μειώσω τον πόνο.

Όσο για την τελευταία ερώτητσή σου, η απάντηση είναι : I love it!!! :P ;)

Μαΐου 08, 2006 2:48 μ.μ.  
Blogger Mourning Blade said...

άνθρωποι σαν εμάς δεν λήγουν ποτέ γιατι είναι ΙΔΕΕΣ!!!! (είχα, δεν είχα την είπα την αηδία μου....)

θα μεγαλώσουμε, θα πεθάνουμε και θα σαπίσουμε, θα γίνουμε ευτυχισμένο λίπασμα γιατί αυτός είναι ο κύκλος της ζωής και όλα είναι (λένε) σοφά φτιαγμένα. Το ζήτημα είναι ενώ σαπίζουν τα έξω μας τα μέσα μας να παραμένουν παντα τρυφερά (και αν είναι δυνατόν και ρόζ). Οπότε ας δουλέψουμε κυρίως για τα από μέσα...

Μαΐου 08, 2006 5:48 μ.μ.  
Blogger Nyktovatis said...

Σωστα... αν και στο τελος κι αυτα τα ροζ που εχουμε μεσα μας θα γινουνε πρασινα και θα τα φανε τα σκουληκια. (τι; εννοουσατε ακομα πιο μεσα;)

Μαΐου 08, 2006 7:10 μ.μ.  
Blogger The Passenger said...

Αηδία;

Μάλλον το αντίθετο - νομίζω ότι είναι πολύ κοντά στην αλήθεια.

Μαΐου 08, 2006 7:14 μ.μ.  
Blogger global said...

H prwhn roomate ola lhgmena ta etrwge.
The immune system was gone.
Xm...e oxi den thelw na sapisw, alla as mpagiatepsw ligo.
Ksereis auto pou lene na "wrimasw".

Μαΐου 09, 2006 12:07 π.μ.  
Blogger Nyktovatis said...

Δεκτο. Απλα μη συνηθισεις να ταυτιζεσαι με τροφιμα. Αν μπαγιατεψεις πολυ δεν θα τρωγεσαι με τιποτα. Οχι τιποτ' αλλο, μην παθει δηλητηριαση κανενας χριστιανος.

Εχεις και αυτο που λεει "Αναλωση κατα προτιμηση πριν απο: Βλεπε βαση συσκευασιας" ;

Μαΐου 09, 2006 3:54 μ.μ.  
Blogger Pegasus said...

@mourning blade:
Κλαψολεπιδούλα μου, για κάτι τέτοιες "βλακείες" κάθομαι και σε διαβάζω και μου φτιάχνεις τη μέρα! ;)
Ο τίτλος του μπλογκ είναι "χειμαρρώδεις ιδέες" κι αυτή η ιδέα περί ιδεών δεν μου είχε περάσει καθόλου από το νου!
Το ροζ είναι αγαπημένο χρώμα! :D

@nyktovatis:
Σκουλίκια, δηλητηρίαση... κάτι που να μας ανοίγει την όρεξη περισσότερο έχεις να προτείνεις; :Ρ

@global: Υπάρχει διαφορά μεταξύ του ώριμου και του μπαγιάτικου. Το ώριμο μπορεί να είναι και καλύτερο από το φρέσκο, όπως οι λωτοί που αν τα φας μόλις τα κόψεις στυφίζουν ενώ αν τα αφήσεις να γίνουν είναι ότι πιο γλυκό σαν φρούτο. Το μπαγιάτικο είναι πιο προχωρημένο στάδιο. Το αμέσως μετά! :) Ασε που το ώριμο έχει την έννοια της εξέλιξης της λογικής ενώ το μπαγιάτικο συνδέεται περισσότερο με την φυσική μας κατάσταση, το έξω! :Ρ

Καλά, ας πάθαινε καμμιά γαστρεντερίτιδα από σαλμονέλλα ή αλλαντίαση η συγκάτοικος και θα σου έλεγα αν συνέχιζε να τρώει τα ληγμένα! χεχε!

Μαΐου 09, 2006 7:19 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home